Teraz piwo!

Utenos Premium Lager (Utenos, Litwa)

2012-01-25T17:20:00.001+01:00

Chyba nowość na naszym rynku (wcześniej nie widziałem) – a przede wszystkim bardzo starannie zaprojektowany produkt.

Efektowna biała butelka nawiązuje do amerykańskiego Millera. Do tego praktyczny kapsel z zawleczką, stosowany u nas przez firmę Tymbark – bardzo wygodny w obsłudze. Jak premium to premium – lager z Litwy prezentuje się jak potencjalny zdobywca podniebienia amerykańskiego konsumenta hamburgerów i popcornu. Czy smakowo również nawiązuje do niechlubnej tradycji trunków dla „masowego odbiorcy”?

Prezencję ma nienaganną. Jasnozłota barwa, drobne bąbelki gazu, wspaniała, obfita piana (po paru minutach schodzi całkowicie, nie zostawiając śladów na szkle). Zapach – typowy dla eurolagerów. Smak – całkiem przyjemny. Nie jest to goryczkowe piwo, raczej łagodne, ale odrobinę chmielowej przyprawy można wyczuć. Wchodzi gładko. Dość płytkie, brakuje mu głębi i niuansów. (Ale chyba tego nie oczekiwaliśmy?) Miękka słodowa nuta powinna przekonać każdego szukającego ochłody na imprezie. Przypuszczam, że spokojnie można pić Utenosa z butelki, więc wybór między Desperadosem a litewskim lagerem jest oczywisty.

Utonos Premium Lager smakiem może nie urzeka (końcówkę ma bardzo słabą, typowo koncernowa bezradność wygazowanego napoju piwnego), ale to solidny średniak, który nie wykrzywi wam twarzy z obrzydzenia, a do tego w bardzo efektownej butelce, która zrobi wrażenie na waszych kolegach.

==Radar==

Alkohol: 5%, ekstrakt: 12,2%
Cena: ok. 4,50 zł (Auchan)

Ocena: 5/10

+ świetny wygląd, zarówno w butelce, jak i w szklance
+ wchodzi bezkonfliktowo

- dość wodniste i nijakie w smaku
- im bliżej końca, tym bardziej obnaża swoje wady – finał nieciekawy

Bock (Grupa Żywiec)

2012-01-13T20:55:00.002+01:00

Żywiec wie jak zapakować nawet najgorsze nic i tak to sprzedać, żeby klienci czuli się, jakby spełniali patriotyczny obowiązek. Szkoda tylko, że dają się przy tym zrobić w trąbę.

Bock (po naszemu koźlak) z Żywca to taki śliczniejszy koleżka Żubra Ciemnozłotego. Udaje coś lepszego niż jest. Fakt, prezencję ma świetną. Na uznanie zasługuje nie tylko stylowa flaszka (do tego zwrotna, plus dla GŻ), ale i sam wygląd piwa w kuflu. Koźlakowa brudnomiedziana barwa i całkiem imponująca piana – aż się chce skosztować. Dość szybko zostaniemy za tę ochotę i wiarę w cuda skarceni. Nie wiem jak oni to robią, że piwo o woltażu sześć koma pięć smakuje jak chrzczone ukraińskim spirytusem. No jak?

Przygoda z Bockiem jest równie nieprzyjemna jak z Żubrem. Odstręczający smak alkoholu powoduje, że myślę tylko o tym, by jak najszybciej się zawartości kufla pozbyć. Najchętniej z pominięciem mojego układu pokarmowego. Nie ma mowy o owocowych aromatach, a goryczka jest strasznie toporna i męcząca.

Nie spodziewam się, że Żywiec zmieni recepturę i wywali to alkoholowe świństwo ze swojego Bocka. Raczej w reakcji na krytykę dodadzą na etykiecie jakieś fajne hasło, np. „Piwo dla prawdziwych mężczyzn, lubiących wyrazisty, mocny smak”. Moja definicja prawdziwego mężczyzny jest nieco inna: to taki facet, który potrafi powiedzieć „nie” nachalnej reklamie.

Ja mówię Bockowi z GŻ wyraźne i szczere: NIE.

==Radar==

Alkohol: 6,5%, ekstrakt: 16%
Cena: 4 zł

Ocena: 2/10

+ butelka (zwrotna), wygląd w kuflu

- paskudny przealkoholizowany smak
- kolejny raz marketingowa ściema jest dla koncernu ważniejsza od finalnego produktu

Lagerowe (Browar Ciechan)

2012-01-10T21:40:00.001+01:00

Dawno nie było niczego nowego od Ciechana. Na szczęście browar zreflektował się, że odstaje nieco od konkurencji i wypuścił nową markę. Lagerowe ponoć odtwarza smak pierwszego polskiego pilznera – warzonego właśnie (jak twierdzi producent) w Ciechanowie.

Na dzień dobry dość trwała piana, początkowo na dwa palce, wkrótce potem opadająca do pół centymetra. Żółtopomarańczowa barwa, spora mętność – całkiem przyjemny widok. Zapach minimalnie chmielowy z wyraźną nutą słodu. Pierwszy łyk nie był najlepszy. Smak słodowy z kwaśnym akcentem. Po chwili jednak temperatura i dopływ powietrza zrobiły swoje i Lagerowe „ustawiło” się we właściwym kierunku. Pojawiła się wyrazista goryczka (niestety, mało aromatyczna, do Pinty nie ma startu), a kwaśnawe posmaki schowały w głębi – choć nadal były wyczuwalne.

W pierwszej chwili myślałem, że Lagerowe zastąpi mi trudno dostępne Mazowieckie, ale okazało się nieco słabsze od konkurenta z Konstancina. To niezłe piwo (bardzo podobne do opisywanego niedawno Miłosławia Pilznera), ale z pewnością sporo brakuje mu do zostania moim ulubionym goryczkowym lagerem.

==Radar==

Alkohol: 6%, ekstrakt: 12,5% wag.
Cena: 3,45 zł

Ocena: 7/10

+ niezła piana
+ goryczka

- goryczka mało aromatyczna
- kwaśne posmaki

Maćkowe Malinowe (Sulimar)

2011-12-21T17:51:00.001+01:00

Moda na piwa smakowe trwa w najlepsze. Miłośnicy „chmielowej zupy” raz wychodzą na tym lepiej, raz gorzej. Zwykle gorzej. Po Sulimarze cudów nie należy oczekiwać, ale może tym razem nie będzie „gorzej”?

Właściwie... nawet nie jest źle. Po nalaniu do szklanki Maćkowe stara się ze wszystkich sił unikać jakichkolwiek skojarzeń z piwem typu oranżadka. Kolor złoty (jest przy tym mętnawe), piana biała i nawet dość obfita, zapach raczej piwny (co się potem jednak zmienia). Pociągam łyk i o dziwo nie wyczuwam natrętnej landrynkowej maniery. Syrop malinowy został dodany dość oszczędnie i aromat owoców wyczuwalny jest raczej na skraju percepcji. Czuć za to typowe, słodowe, pozbawione goryczki piwo z Sulimaru.

Po pewnym czasie pojawia się miodowa słodycz (choć to piwo niemiodowe), a w zapachu miodowo-malinowa nuta. Generalnie piwko dość przyjemne, nie odrzuca chemicznym smakiem ani nadmiarem słodyczy. Da się je dopić do końca na mniej poważnej nasiadówce bez rozmów o polityce i piłce nożnej. A kobietom może nawet posmakować na poważnie.

==Radar==

Alkohol: 5,5%, ekstrakt: 13,1% wag.
Cena: 3,55 zł

Ocena: 6/10

+ całkiem przyzwoity wygląd
+ nie za słodkie
+ w miarę naturalny smak

- mało wyraziste
- dziwny miodowy posmak, którego tam raczej być nie powinno

Jak oni nas kantują. Studium przypadku (Tabakiera)

2011-12-19T18:56:00.001+01:00

Jedna z najbardziej denerwujących praktyk w sklepach piwnych – sprzedawanie towaru z przekroczonym terminem przydatności do spożycia.

Nie pierwszy raz spotykam się z tym problemem w przypadku tego konkretnego sklepu. I nie zamierzam ukrywać jego nazwy, ponieważ problem jest poważny i powszechnie znany (posty na forum browar.biz to potwierdzają). Sklep nazywa się Tabakiera i mieści przy ul. Krupniczej w Gliwicach (mają też sklep w Knurowie, być może jest to jakaś sieć).

Wyobraźcie sobie moją wściekłość, gdy po zakupie kilku piw na weekend, w domu zobaczyłem etykietę Pinty (A’la Grodziskie):

Data zakupu to 16 grudnia. Piwo kosztowało 5 zł.

Ok, możecie powiedzieć: trzeba było spojrzeć na etykietę i nie kupować przeterminowanego produktu. Rzecz w tym, że trudno jest czytać etykiety, gdy się ma ręce zajęte czterema flaszkami. I nie mogę się do tego przyzwyczaić, mimo że to nie pierwsze moje piwo z Tabakiery, które nie powinno już stać na półce. Zdaje się, że za coś takiego są kary pieniężne. Najwyraźniej w Tabakierze kontroli się nie boją, a interes klientów (coraz mniej licznych) mają głęboko w de.

A przecież mogło być inaczej. Wystarczy system komputerowy uwzględniający datę przydatności (ale w Tabakierze nawet ceny wpisują z palca do kasy fiskalnej), a w momencie zbliżania się terminu można zrobić jakąś promocję i za niższą cenę wyprzedać towar, zyskując przy tym wdzięczność klientów (bo kto się nie ucieszy mogąc kupić ulubione piwko o połowę taniej?). Ale nie, lepiej liczyć na to, że klient się nie zorientuje. Jak jest frajer, to jego wina.

==Radar==

PS. Znacie w Gliwicach jakąś alternatywę dla Tabakiery? Niestety, Olo w Sośnicy zmienia się w typowy osiedlowy sklepik dla żulerii, Pinty nikt tam nie kupi :(
PPS. Piwo wypiłem, ale nie podejmuję się go zrecenzować - nie wiem czy powinno tak smakować, czy był to wynik przekroczenia terminu.

Cornelius Ciemny Pszeniczny (Sulimar)

2011-12-11T20:49:00.001+01:00

Niedawno opisywałem ciemną pszenicę z Zawiercia. Czas na kontrę z Piotrkowa Trybunalskiego.

Myśleliście pewnie, że czeka nas pełen emocji wyrównany pojedynek, ale nie, ach nie. Cornelius poddaje walkę już na rozgrzewce. On w ogóle nie chce wyjść na ring, bo wie, że padnie pod pierwszym ciosem. Choć w szklance wygląda dobrze – może z pianą nie szaleje, ale trzyma się ona dzielnie do końca. Cornelius pachnie z początku mocno bananowo-kubusiowo, z czasem pojawia się karmel. Pierwszy łyk to... sok bananowy. I to tyle z plusów.

Kolejne kosztowania odsłaniają wszystkie wady tego piwa. Jest kwaśne nieprzyjemną, pozbawioną aromatu kwaśnością. Szczypie w gardło agresywnym dwutlenkiem węgla, sprawiając, że piwo jest w smaku wodniste, pozbawione głębi. W miarę ogrzewania się ujawnia smaki palenia (minimalnie wyczuwalna kawa) i drożdży. Nie odczuwam przyjemności pociągając łyk za łykiem, chciałbym już się tego piwa pozbyć, a to niedobry znak. Ale niech będzie, poczekam do końca, zobaczymy czy jeszcze coś się wydarzy.

No i jestem przy końcu. Piwo się ogrzało, wydusiło z siebie jeszcze jakieś owocowe posmaki, jednak i tak dominuje palenie, kawka i niezbyt miła cierpkość. Nie jest to przyjemne doświadczenie. Być może komuś ten smak podejdzie, ja wolę następnym razem sięgnąć po Jurajskie.

==Radar==

Alkohol: 5%, ekstrakt: 12,5% wag.
Cena: 3,95 zł

Ocena: 5/10

+ wygląd, piana
+ zapach
+ cena

- nieprzyjemny kwaśny smak
- brak głębi
- dominujący posmak palenia
- gwałci moje podniebienie, zamiast je pieścić

Miłosław Pilzner (Browar Fortuna)

2011-12-10T15:48:00.001+01:00

Nowe piwo od Fortuny. Wraz ze zmianą właściciela browar postawił na rozwój starych (zmiana etykiet) i promowanie nowych marek. Widać próbę zagrania na sentymentach regionalnych (na kontrze opisana rola Miłosławia podczas Wiosny Ludów) i lokalnych (na etykiecie podkreślenie pochodzenia browaru). Choć elementy graficzne są trochę mało czytelne, to jednak butelka przyciąga wzrok, a o to pewnie chodziło. Czas na degustację.

Pilzner z Miłosławia wygląda dokładnie tak, jak powinno wyglądać jasne pełne podawane w małej piwiarni dla „lokalsów”. Pękaty kufelek ozdobiony pianą na... półtora palca (do dwóch trochę zabrakło), złocistego koloru piwo pachnące chmielem i zapowiedzią wytrawnej goryczki, idealnej pod mięsną zakąskę. Rzeczywiście, piana jest w porządku: nie za wysoka, w sam raz, dość długo się trzyma. Zapach obiecujący, chmielowy, nieco żywiczny, rześki. Pierwszy łyk – nuta słodowości, wyczuwalna goryczka, niezbyt duże wysycenie. Kolejne rozwiewają nadzieję na piwo wybitne, ale wciąż jest to porządny lager, który przede wszystkim czaruje zapachem i aromatem chmielu. Pięknie też oblepia bielą ściany kufelka.

W takiej cenie jest w stanie powalczyć z koncerniakami w segmencie jasnych 5-porocentowych lagerów. Hitu nie ma, ale wstydu również nie.

==Radar==

Alkohol: 5,4%, ekstrakt: 12,5% wag.
Cena: 3,45 zł

Ocena: 7/10

+ trwała piana
+ ładny zapach, wyczuwalny chmiel

- mało złożony smak
- nieco pusta goryczka

Moja deklaracja niekompetencji

2011-12-10T12:55:00.001+01:00

Od czasu do czasu pod moimi postami pojawiają się komentarze zarzucające mi brak kompetencji, nieznajomość podstawowych pojęć z dziedziny piwowarstwa, laickie podejście do opisywanych piw i tym podobne przywary amatora. O ile są to uwagi utrzymane w tonie przyjaznym lub neutralnym, pozostawiam je – nie jestem osobą, która reaguje jak jeż na każde słowo krytyki. Jednak trafiają się też „znawcy”, „eksperci”, których wypowiedzi przekraczają granicę mojej tolerancji. Ich aroganckie wypowiedzi potrafią mnie wytrącić z równowagi, czego efektem jest przykra pyskówka oraz kasowanie komentarzy.

Aby w przyszłości uniknąć takich nieprzyjemnych sytuacji, postanowiłem ogłosić osobistą deklarację niekompetencji.

Moi Drodzy, informuję oficjalnie, że jestem piwoszem amatorem. Nie znam dokładnie każdego aspektu produkcji piwa, nie potrafię nazwać związków chemicznych powstających w piwie, nie wiem skąd się bierze „masełko” i „warzywa”, ani w jakiej temperaturze fermentuje się imperial stouta. I nie zamierzam się tego dowiadywać! Nie planuję pójść na kurs kiperski (czy jak to się nazywa w przypadku smakowania piwa) i jestem raczej pewny, że nikt nie zaprosi mnie do jury oceniającego piwa w konkursie.

Piszę tak, jak mi na to umiejętności pozwalają. Opisuję smaki tak, jak je odczuwam i używam porównań do takich, które również wy powinniście znać. Wolę porównać coś do smaku marmolady różanej niż rzucić nic nie mówiącą nazwą związku chemicznego. Tak, jestem amatorem. Nie interesuje mnie rozkładanie piwa na czynniki pierwsze. Nie mam laboratorium i nie analizuję każdego aspektu piwa według ściśle określonych kryteriów.

Moje zdjęcia również są amatorskie i często nieudolnie wykonane (warunki oświetleniowe). I inne nie będą, ponieważ nie zamierzam inwestować w sprzęt fotograficzny i specjalne atelier.

Mam nadzieję, że po tej deklaracji raz na zawsze zamilkną domorośli krytycy mojej skromnej robótki. Za to gorąco zachęcam do dzielenia się własnymi opiniami na temat opisanych tu piw.

Miłego czytania i komentowania

==Radar==

Lubuskie Czekoladowe (Browar Witnica)

2011-11-25T20:14:00.003+01:00

No to lecimy z kolejny „słodziakiem”. Tym razem „kakałko” na bazie niepasteryzowanego Lubuskiego.

Pierwsze wrażenie po odkapslowaniu – zapach jak czekoladowe mleko Muellera. Oczyma wyobraźni widzę kakaowy proszek do zalania wodą, by uzyskać „pyszny” napój pełen witamin. Nalewam i – chwileczkę, a gdzie jest piana? Nie ma. Krótkie spienienie, 30 sekund dla fotoreporterów i po pianie.

W smaku na pierwszym planie słodycz, aromat czekoladowy. Na drugim dość wyraziste piwo bazowe z solidną goryczką. Daje to ciekawy efekt wymieszania słodkiego napoju z gorzką czekoladą. Niby dobry pomysł, ale dokuczają te wszystkie dość sztuczne smaczki symulujące smak czekoladowy.

Da się wypić, ale nieodparte wrażenie sztuczności raczej nie skłoni mnie do ponownego zakupu.

==Radar==

Alkohol: 4,2%, ekstrakt: nie podano
Cena: 3,95 zł

Ocena: 5,5/10

+ goryczka w tle

- brak piany
- dominująca rola aromatów
- brak pełnego składu na etykiecie

Pilzner, Koźlak i Pszeniczne - nowe asy w rękawie Fortuny

2011-11-24T17:08:00.001+01:00

Sprzedany na wiosnę tego roku browar w Miłosławiu, pod nowym zarządem zaczyna ujawniać swoją strategię rynkową. Po średnio udanym flircie z piwami smakowymi (Fortuna Wiśniowa), stawia na sprawdzone i popularne style. Niedługo w sklepach zagości nowa marka w portfolio browaru - Miłosław.

Czy trzy nowe piwa okażą się sukcesem, przekonamy się już wkrótce. Oby była to poważna propozycja, co najmniej na miarę Smoków!

==Radar==

Cornelius Grejpfrut (Sulimar)

2011-11-22T20:41:00.001+01:00

Jedno z tych piwek, dzięki którym wasza kobieta nie będzie się tak okropnie krzywić na hasło: „Idziemy do pubu... kochanie, możemy? Prawda?”

Powiem szczerze, nawet lubię tego Corneliusa. Leciutkie jak piórko (3% alko) pszeniczne o wyraźnym owocowym smaku. Idealne jako przerywnik między „poważniejszymi” zawodnikami. A dziewczyna wreszcie przestanie ględzić, że nie lubi piwa, bo gorzkie i w ogóle. Właściwie to już dawno przestała ględzić, odkąd pojawiło się Celtyckie, słodkie Magnusy i Wiśnia w Piwie. Teraz może nawet między nimi wybierać i prowadzić własny tajemniczy ranking.

Wróćmy na ziemię. Cornelius Grejpfrut nalewa się z niewysoką jak na pszeniczniaka pianą, ale coś niecoś da się uzyskać dzięki odpowiedniej technice. Pachnie jak sprite o smaku grejpfruta (jest taki?), nie uświadczy się żadnych piwnych aromatów. Kolor bladoróżowy, piwo jest mętne. W smaku również od początku dominuje grejpfrut, taki słodki, pozbawiony goryczy. Właściwie nie ma to nic wspólnego z piwem, ale... jakoś dziwnie mi to nie przeszkadza. Piłem tego Corneliusa ze trzy razy i za każdym razem udało mi się go skończyć, a to już coś w przypadku piw smakowych. Nie chce mi się tylko wierzyć w to, że ten napój z Piotrkowa nie jest dosładzany. Browar na etykiecie nie umieścił w składzie cukru, ale... No chyba że mamy do czynienia z jakimś słodkim grejpfrutowym syropem, a nie sokiem, którego rzekomo użyto w produkcji.

Tak czy inaczej – przyjemne cytrusowe piwko, z całą pewnością hit przyszłych wakacji.

==Radar==

Alkohol: 3%, ekstrakt: 13% wag.
Cena: 4,85 zł

Ocena: 6,5/10

+ przyjemny cytrusowy smak
+ niska zawartość alkoholu
+ smakowy pszeniczniak – tego jeszcze w Polsce nie było

- grejpfrut zakrył wszystkie piwne smaki
- cena

Chmielowe (Browar Staropolski)

2011-11-13T21:32:00.003+01:00

Ekstrawagancka butelka – plastikowa krachla – to rzecz, na którą w pierwszej kolejności zwraca się uwagę. Piwo w dość niskiej cenie, dostępne m.in. w Tesco i Żabkach – czy warto po nie sięgnąć?

Chmielowe nalewa się bez piany. Jedyny jej ślad to wąska obwódka i symboliczny wręcz kleks na powierzchni. Piwo jest mętne, żółte, wpadające w pomarańcz. W zapachu sam słód, bardzo dużo słodu, zero chmielu. (Nb. z niezrozumiałych dla mnie powodów na forum Browar.biz określa się ten zapach mianem „warzywa”. Mnie się nie kojarzy z warzywami, a ugotowałem już w swoim życiu wiele zup jarzynowych). W smaku... również słód, sam słód. Bardzo przypomina niektóre wyroby Sulimaru, np. Premium czy Golbeer. W sumie to ja lubię takie słodowe piwa, ale zdaję sobie sprawę, że nie do wszystkich coś takiego trafia.

Degustujmy dalej, szukajmy tego chmielu!

Jest! Pojawia się po chwili w postaci goryczki. Trudno nazwać ją aromatyczną, jest po prostu gorzka, tępa, niezbyt przyjemna. Z każdym łykiem coraz bardziej nachalna, jednak pod koniec kufla wycisza się i powoli zanika. Pojawiają się lekko kwaskowate i miodowe smaczki. Wysycenie spada do zera.

Czytając opinie na Brower.biz można odnieść wrażenie, że Chmielowe to ściek, ale tak nie jest. Piwo nadaje się do wypicia, a pierwsze łyki były nawet całkiem obiecujące (jeśli lubi się dominację słodu). Potem trochę gorzej, jednak nadal jest wypijalne. Reasumując: nie skreślam Browaru Staropolskiego, jak zrobili to niektórzy. Widziałem jeszcze na półce miodowe, może się skuszę.

==Radar==

Alkohol: 5%, ekstrakt: nie podano
Cena: 2,79 zł (Tesco)

Ocena: 5/10

PS. Miało być 5,5/10, ale za ten dziwny plastikowy smaczek w ustach na długo po wypiciu zabieram pół punktu.

+ duża słodowość w smaku i zapachu – ja to lubię
+ niska cena
+ oryginalne w polskich warunkach zamknięcie butelki

- zero piany
- nieprzyjemna tępa goryczka
- kiepski finisz: bez gazu, wodnisty
- plastikowe opakowanie

Leżajsk Pszeniczne (Grupa Żywiec)

2011-11-06T09:54:00.002+01:00

Jak zohydzić mi ulubiony gatunek piwa.

Uwielbiam piwa pszeniczne. Zwłaszcza te warzone z miłością i dbałością o każdy detal, jak choćby opisywane w poprzednim poście Jurajskie Pszeniczne Ciemne. Leżajsk Pszeniczny do tej grupy nie należy. Oczywiście spodziewałem się tego, trudno oczekiwać rewelacji po piwie w segmencie cenowym poniżej 3 zł. Pojawiły się jednak przesłanki, by mieć oczekiwania co do wyższej od typowo koncernowej jakości. Kopyr na swoim blogu przedstawił dowody, że Leżajsk Pszeniczny warzony jest w Browarze Brackim w Cieszynie A że browar ten jest pupilkiem całej piwnej blogosfery, od razu nastał entuzjazm, że oto dostaniemy bardzo dobre piwo w niskiej cenie. I to do tego dostępne w każdej Biedronce!

Rzeczywistość jak zwykle skrzeczy. Pszeniczne z Leżajska/Cieszyna to żenująco kiepskie piwo. Gdyby tylko ograniczyć się do obserwacji napoju w szklance, nie byłoby źle. Wygląda na solidną koncernową pszenicę. Kolejny Okocim. No ale niestety musiałem spróbować. I na miłość boską, dlaczego to piwo na kilometr jedzie alkoholem? Gdzie się podziały orzeźwiające cytrusowe nuty? Czy choćby obowiązkowe „banany”?

To piwo smakuje jak wyjałowiona woda spod drożdży. Jest tak fatalne, że mam ochotę walnąć butelką dyrektora browaru w Cieszynie. A masz, a pij to sobie sam. I nie zaśmiecaj mi tym Biedronki.

(Warka z datą 5.04.2012).

==Radar==

Alkohol: 5,3%, ekstrakt: nie podano
Cena: 2,69 zł (Biedronka)

Ocena: 3/10

+ przyzwoity wygląd w szkle, estetyczna etykieta i kapsel
+ cena, dostępność

- ohydny, alkoholizowany smak
- nie do wypicia
- brutalnie obrzydziło mi piwa pszeniczne na dłuższy czas

Jurajskie Pszeniczne Ciemne (Browar na Jurze)

2011-11-02T19:17:00.003+01:00

Coraz bardziej jestem zafascynowany tym browarem. Produkuje obecnie chyba najlepsze piwa w kraju (jeśli chodzi o jakość i smak), a nie ma nawet własnej strony internetowej. Słynie też z nietypowych inicjatyw, jak choćby współpracy z PINTĄ. W Zawierciu zdecydowali się wreszcie na własnego pszeniczniaka. Żeby być w zgodzie z niepisaną zasadą „idziemy pod prąd rynkowych trendów” – zrobili dunkela.

Czyli ciemną pszenicę. Moda na ten styl jeszcze w Polsce nie nastała (ale prędzej czy później nastanie: Żubr Ciemnopszeniczny? yyyy), w Zawierciu stawiają zatem na tych bardziej wyedukowanych piwoszy. Piwo w szklance prezentuje się świetnie (wybaczcie brak zdjęcia – kiepskie warunki oświetleniowe po południu)! Ciemnobrązowa, herbaciana barwa, obfita piana w odcieniu ecru (to taka biel, ale nie bardzo biała. Zapytajcie kobietę, ona wam wyjaśni). Zapach boski, drożdżowy na całego, odrobinę korzenny. W smaku pyszne: bardzo zawiesiste, konkretne, pełne. Każdy łyk jest jak kęs świeżego chleba – napełnia żołądek, ale i syci zmysły. Powiedziałbym, że smak jest bardzo bawarski, Paulanerowski. Nie ma tu żadnych wycieczek w tropikalny świat cytrusów, dziwnych niespodzianek, których nie potrafimy nazwać. Znakomita kompozycja, niemiecka precyzja i czystość formy.

Ach, byłbym zapomniał – na dnie butelki pozostał piękny drożdżowy osad. Nie omieszkałem skwapliwie dodać go do szklanki. Mniam!

Kapitalne. Po prostu grzech nie spróbować. Browarze na Jurze – tylko tak dalej, a będzie pierwsza trójka w podsumowaniu roku 2011.

==Radar==

Alkohol: 5,6%, ekstrakt: 13,1° Plato
Cena: 4,85 zł

Ocena: 9/10

+ doskonale wyważony, elegancki smak
+ wygląd
+ treściwość i pełnia na najwyższym poziomie

- może cena? Choć przyzwyczaiłem się już do płacenia za polskie piwo nawet ponad 5 zł

Szoko (Browar Kormoran)

2011-11-01T18:34:00.001+01:00

Na tropie świętego Graala piw smakowych.

Po średnio udanym Marcowym Kormoran wypuszcza na rynek nowe piwo – tym razem o smaku czekoladowym. Nie jest to jednak trunek, w którym smak czekolady otrzymuje się za pomocą odpowiednio dobranych słodów, jak np. w opisywanym niedawno Zawierciu Czekoladowym. Szoko to olsztyński odpowiednik Magnusa – piwo zawiera aromat czekoladowy, który decyduje o końcowym efekcie.

Tradycyjnie dla wyrobów Kormorana, Szoko nalewa się z elegancką, obfitą pianą. Pachnie wanilią, cukierkami czekoladowymi i suszonymi owocami. Wysycenie jest mocne, ale w granicach rozsądku, orzeźwiające, zapewnia remedium na znużenie intensywnym czekoladowym smakiem. A właściwie nie czekoladowym – kojarzy mi się on raczej z kakao rozpuszczalnym. Goryczki właściwie nie uświadczymy, za to w tle daje się wyczuć lekko kwaskowaty posmak. Pod sam koniec odczuwalne lekkie muśnięcie alkoholu (bezbolesne).

Jak zawsze mam problem z dopiciem półlitrowego piwa smakowego (i właśnie dlatego małe butelki Magnusa są tak popularne, sam widziałem kobietę, która na babski wieczór kupiła chyba z 10), tak Szoko weszło we mnie zupełnie bez problemów. Nie jest to szczyt wyrafinowania, ale... pije się!

==Radar==

Alkohol: 5,8%, ekstrakt: 16,5% wag
Cena: 4,85 zł

Ocena: 7/10

+ wygląd
+ nie męczy

- to aromat decyduje o smaku i zapachu, nie słody

Odsiecz Wiedeńska (PINTA/ Browar na Jurze)

2011-10-30T11:38:00.001+01:00

Kolejne piwo skomponowane przez PINTĘ, a wyprodukowane w Zawierciu. Jak wynika z szybkiego researchu, Odsiecz zbiera same dobre recenzje. A co na to Radar?

Radar mówi – PINTA potrafi używać chmielu! To się musi podobać, bo w większości piw obecnych na naszym rynku właśnie brak chmielu w smaku doskwiera najbardziej. A przecież o to w tym wszystkim chodzi, czyż nie?

Ale zacznijmy od początku, czyli piany. I tu mały zgrzyt. Producent obiecuje kremową, w domyśle trwałą i obfitą pianę, mnie udaje się uzyskać ledwie mizerny kożuszek na powierzchni herbacianego płynu, który szybko redukuje się do obwódki i kleksa pośrodku. Nie przeszkadza to jednak, ten mankament szybko rekompensuje urokliwy zapach: słodki, owocowy, pociągający. Smak – początkowo wydaje się kwaskowaty, lekki, z czasem dochodzi słodowa zasadniczość, głębia, owocowe niuanse pospołu ze wspaniałą aromatyczną goryczką. Nie trzeba nawet czytać składu, by domyślić się, że Odsiecz stworzono z kilku odmian słodu oraz chmielu i to odmian najwyższej jakości. Mimo niewysokiego wysycenia (uważam, że jest w sam raz, nieprzegazowane), piwo doskonale wchodzi do samego końca.

Szukasz przygody i doznań smakowych, które będą cię zaskakiwać do ostatniego łyka – spróbuj Odsieczy Wiedeńskiej. Jest warta swojej ceny.

==Radar==

Alkohol: 4,9%, ekstrakt: 13,1% wag.
Cena: 5,65 zł

Ocena: 8,5/10

+ wielowątkowy smak i zapach
+ doskonała goryczka
+ nienaganna klasa i styl
+ dokładny opis na etykiecie

- mizerna piana

Cornelius Koźlak (Sulimar)

2011-10-20T19:52:00.001+02:00

Sulimar powoli zmienia taktykę swojej linii premium. Wypuszcza nowe piwa, które noszą już polskojęzyczne nazwy. Na początek skosztujmy koźlaka prosto z Piotrkowa Trybunalskiego.

A właściwie wariacji na temat tego stylu, bowiem na pewno znajdą się puryści, którzy zakwestionują przynależność do niego piwa z linii Cornelius. Mniejsza już o parametry, Koźlak uwarzony w Piotrkowie smakuje zupełnie inaczej niż typowe piwo w tym stylu. Choć jego wygląd w kuflu jest jak najbardziej klasyczny – czekoladowa, pod światło rubinowa barwa i przyzwoita piana zachęcają do skosztowania. Kosztujmy zatem.

Słodkie! Aż spojrzałem na etykietę, ale nie wypatrzyłem wśród składników cukru. Drugie wrażenie – kwaskowate. Owocowo-cytrynowe aromaty, nieco zbyt wyraźne jak na mój gust (dodam tylko, że Sulimar zasilił swego koźlaka odrobiną słodu pszenicznego). Dopiero po dłuższym czasie, pod wpływem temperatury, ujawniają się nuty palone i karmelowe.

Pije się to piwo całkiem przyjemnie, jednak z natrętnym uczuciem, że to nie jest taki koźlak, jakim być powinien. Ale jak to zwykle bywa u Corneliusa – oni robią wszystko po swojemu.

==Radar==

Alkohol: 6,5%, ekstrakt: 16,5% wag.
Cena: 4,15 zł

Ocena: 6,5/10

+ wygląd w kuflu
+ nuty palone

- zbyt owocowy
- na początku dominuje słodycz

Pszeniczne (Browar Konstancin)

2011-10-19T20:27:00.001+02:00

Po opisywanym w poniedziałek Żytnim pora na spróbowanie najnowszego dziecka Browaru Konstancin.

Browar podkreśla fakt, że piwo jest niepasteryzowane i refermentowane w butelkach. Czy przysłużyło się to temu pszeniczniakowi?

Piwo nalewa się ze świetną, wysoką pianą, która próbuje uciec ze szklanki. Kolor ma żółty, mętny. Osadu drożdżowego nie zauważyłem. Zapach chlebowy, są i banany. W smaku dominują drożdże i cytrusy. Piwo jest przyjemnie kwaskowate, rześkie. Dobrze wchodzi, czuje się też treściwość, nie jest to z pewnością „cienkusz”.

Etykieta prosta, rzucająca się w oczy, z charakterystyczną, wyrazistą czcionką. Trochę przeszkadza żółć kłosów – zbytnio kojarzy się z piwem miodowym. Na kontrze komplet informacji.

Z pewnością jest to bardzo dobry, wart uwagi pszeniczniak. Kolejny punkt dla Konstancina, który ma szansę znowu wskoczyć do mojego top 5 ulubionych browarów.

==Radar==

Alkohol: 5,3%, ekstrakt 12,5° Blg
Cena: 4,90 zł

Ocena: 8/10

+ piękna piana
+ ciekawe połączenie cytrusów i chlebowości
+ treściwe, pełne

- niepotrzebny nikomu brak pasteryzacji

Żytnie (Browar Konstancin)

2011-10-17T19:17:00.001+02:00

Dawno nie pisałem nic o jednym z moich ulubionych browarów 2010 roku. Po tym, jak z ogólnopolskiej sprzedaży zniknęło Mazowieckie, nie miałem specjalnej ochoty na inne piwa z Konstancina. Ale ileż można się gniewać, zwłaszcza, gdy w ofercie pojawiają się takie perełki jak Żytnie?

Piwo robione jest na słodzie żytnim, który ma podobne cechy co pszeniczny, ponadto pilzneńskim, monachijskim, słodach karmelowych i barwiących. To właśnie te ostatnie odpowiadają za ciemny, herbaciany kolor piwa w szkle.

Żytnie nalewa się z umiarkowaną, lecz trwałą pianą, która obficie zdobi szkło eleganckimi koronkami. W zapachu podobne do pszenicy, również pierwsze wrażenie po spróbowaniu samego piwa. Czuć lekko drożdżowy posmak (drożdże górnej fermentacji), jednak brak nut bananowych czy goździkowych. Piwo ma jakby oleistą, jedwabistą konsystencję, przyjemnie spływa w głąb gardła. Po pewnym czasie pojawiają się smaki karmelowe i dyskretna goryczka. Wysycenie jest umiarkowane, trochę brakuje go w końcówce.

Pyszne, głębokie w smaku piwo, które połączy pasjonatów pszenicy i piw ciemnych, karmelowych. Szkoda, że cena tak wyżyłowana.

==Radar==

Alkohol: 5,3%, ekstrakt 12,4° Blg
Cena: 5,75 zł

Ocena: 8/10

+ cechy zarówno pszenicy, jak i piwa ciemnego
+ ładny wygląd
+ jedwabisty, głęboki smak

- cena
- w końcówce trochę nie wyrabia

Piwo Marcowe (Browar Kormoran)

2011-10-02T19:41:00.001+02:00

Kormoran pokusił się o stworzenie własnego piwa marcowego (Märzenbier) z prawdziwego zdarzenia. Czy wszystko wyszło zgodnie z planem?

Marcowe z Olsztyna nalewa się z solidną pianą, która pozostawia na powierzchni obfity kożuch. Kolor herbaciany. Zapach – delikatnie owocowy. W smaku na początku dominuje lekka owocowa kwaskowatość, pojawia się też posmak miedzi i delikatna goryczka pospołu z odległą nutą palonego ziarna.

Niepokojąca jest duża zawartość alkoholu – wprawdzie Märzen z definicji jest piwem dość mocnym, jednak tu mamy do czynienia z wersją ocierającą się o „polskiego mocarza”. O ile jeszcze na początku alkohol sprytnie ukrywa się za treściwością, to w miarę ogrzewania się kufla coraz wyraźniej dochodzi do głosu, by na finiszu niemal całkowicie zdominować wszelkie doznania w sposób bardziej niż przykry.

Być może osobom z mocnym gardłem drapanie alkoholu sprawia przyjemność – oni spokojnie mogą dodać Marcowemu ze 2 punkty. Dla mnie jednak jest to poważna wada, którą browar powinien poprawić. Jeśli tego nie zrobi, na pewno nie będzie to piwo, które ponownie umieszczę w swojej lodówce.

==Radar==

Alkohol: 7,2%, ekstrakt: 14,5% wag.
Cena: nieznana

Ocena: 5,5/10

+ pierwsze wrażenie
+ piękna etykieta

- alkohol w końcówce poraża

Jak robić dobry piwny marketing i czego unikać – na przykładzie akcji promocyjnych browaru Kormoran i Kompanii Piwowarskiej

2011-09-29T20:25:00.003+02:00

Ostatnio miałem okazję na własnej skórze doświadczyć, na czym polega dobry i zły piwny marketing.

Tak się złożyło, że praktycznie w tym samym czasie mój blog stał się obiektem akcji marketingowych dwóch browarów, a właściwie browaru i koncernu piwnego: Kormorana i Kompanii Piwowarskiej. Uważnie śledzący blogosferę pewnie od razu się domyślą, że marketing dobry dotyczy tego pierwszego.

Można o tym czytać już na większości popularnych piwnych blogów – Kormoran nie ukrywał, że przeprowadza akcję promującą swoje nowe piwo (Marcowe) wśród blogerów właśnie. Otrzymali oni (w tym niżej podpisany) przesyłkę z wchodzącym dopiero na rynek nowym piwem w celu degustacji i opisania na swoich blogach.

I wcale nie piszę o tej akcji w ciepłych słowach dlatego, że dostałem coś za darmo. Rzecz w tym, że została ona dobrze przemyślana, a browar nie oszczędzał, by pokazać się z jak najlepszej strony. Dostaliśmy od browaru gustowne drewniane skrzyneczki (przyda się na śrubokręty i młotki!) wymoszczone słomą, zawierające trzy butelki Marcowego. Do tego doszły proste, ale funkcjonalne firmowe otwieracze i ulotki zawierające dokładne opisy wszystkich piw Kormorana (brak w nich jeszcze niestety Jabłka i Śliwki w Piwie). Całość sprawiała naprawdę porządne, eleganckie wrażenie. Mogliśmy się poczuć jak recenzenci muzyczni lub literaccy, którzy przed debiutem rynkowym dostają do oceny płytę lub książkę.

To było fajne i łechcące próżność, ale i przemyślane ze strony marketingu browaru. Widać, że Kormoran jest browarem będącym blisko swoich konsumentów (by nie rzec - fanów). Słucha ich głosów, prowadzi dialog na forach, a gdy trzeba – potrafi zmienić recepturę lub uwarzyć piwo oczekiwane przez środowisko smakoszy (przykład: Orkiszowe). Docenia opiniotwórczą rolę blogów i serwisów piwnych. To właściwy kierunek, bo przecież tych serwisów nie czytują masy, a masy nie są potencjalnym odbiorcą piw z małych browarów.

Można w tym miejscu wysunąć wątpliwość – jeśli browar obdarowuje blogerów, pewnie będzie oczekiwał pozytywnych reakcji i dobrych recenzji Marcowego. Istnieje podejrzenie, że bloger złagodzi swoją opinię, gdyby piwo mu nie posmakowało. Przecież nie wypada zjechać obdarowującego, prawda? Na szczęście po pierwszych recenzjach Marcowego widać, że koledzy po fachu nie ulegli magii prezentu – nikt z nas nie jest już nastolatkiem, na szczęście! – i recenzje, choć z reguły pozytywne, przynoszą również krytyczne uwagi. Ja sam nie zamierzam się nad Marcowym rozpływać – ale o tym więcej już w recenzji.

Z kolei Kompania Piwowarska – a raczej agencja reklamowa, której zlecono kontakty z blogerami – najwyraźniej sądziła, że ma do czynienia z rozkosznymi dzieciakami, którym wystarczy wysłać coś za darmo, a będą z entuzjazmem sławić wspaniałość marki. Pomijam już nieco krępujący mnie infantylny styl nawiązania kontaktu przez panią reprezentującą ową agencję (nie będę wymieniać jej nazwy). Osobną sprawą jest decyzja wysłania próbek koncernowych piw blogerowi, który raczej nie oszczędza wyrobów dużych producentów. Albo to wynik braku rozeznania w tematyce bloga, albo wiara we wspomnianą wyżej magię prezentu. Na marginesie dodam, że forma zaprezentowania nowych marek nijak się miała do tego, co sprezentował blogerom Kormoran. Każda butelka owinięta w inny rodzaj materiału zabezpieczającego, żadnych dodatkowych informacji, przesłania. Zaleciało amatorszczyzną... Ne żeby mi zależało na ładnym opakowaniu, ale jednak jest różnica między wręczeniem firmowego długopisu w eleganckim etui, a wręczeniem samego długopisu z niefrasobliwym „A weźmie pan se długopisik, przyda się, nie?”.

W efekcie na Teraz piwo ukazały się trzy recenzje piw KP, z czego jedyna w miarę pozytywna dotyczy piwa importowanego... Czy o to chodziło w tej akcji? No cóż, nie mnie to rozsądzać. Bloger zrobił swoje, teraz niech browar się martwi :)

==Radar==

PS. Przesyłki od KP nie sfotografowałem, bo nie sądziłem, że o tym napiszę :)

Żubr Ciemnozłoty (Dojlidy/ Kompania Piwowarska)

2011-09-29T19:34:00.001+02:00

Kolejne piwo bardzo mocno reklamowane, kreowane wręcz na trunek ekskluzywny. Jaka jest rzeczywistość? Brutalna, jak zawsze.

Pierwsze wrażenie jest zaskakujące. Żubr, który wygląda w kuflu jak koźlak? Ma nawet niezłą pianę, która nie znika jak fatamorgana. Tuż po przelaniu do kufla czuć dość agresywny zapach owocowo-alkoholowy. Po chwili znika. Zamaczam usta i jestem nieco skołowany. Na pierwszym planie kwaśne smaczki, z tyłu jakby palony słód, jednak zaraz potem, niczym samochód bez hamulców na skrzyżowaniu wyskakuje alkohol i wali mnie w bok. A ja nie mam poduszek powietrznych w drzwiach.

Piwo jest meczące. Sprawia wrażenie jakby zwykłego mózgotrzepa zmieszano z piwem ciemnym w typie koźlaka. Nic to jednak nie ratuje jego dramatycznej niepijalności. Jest tak wstrętne w tym swoim udawaniu czegoś lepszego, że z ogromnym trudem udaje mi się dotrwać do połowy kufla. W tym momencie atak alkoholu jest tępy i bezwzględny. Nie mogę, odpuszczam, wylewam.

To piwo jest tak fatalne, że nawet niedawno opisywany Redd’s wydaje się przy nim boskim nektarem.

==Rardar==

Alkohol: 6,9%, ekstrakt: 15% wag.
Cena: nieznana (prezent)

Ocena: 1/10

+ szata graficzna

- koszmarny smak alkoholu
- wodniste
- ciężko określić, jaki styl miał na myśli producent – ciemne alkoholiczne?

Książęce Pszeniczne (Kompania Piwowarska)

2011-09-27T20:46:00.002+02:00

KP nie sili się na oryginalność – bez żenady kopiuje pomysł Okocimia/ Carlsberga.

Nie liczcie na pierwszą polską pszenicę koncernową – to również import, jak w przypadku Okocimia. Zgadniecie skąd? Niemcy? Pudło. Litwa? Pudło. Belgia? Nie, ale blisko. KP znalazła producenta w Holandii. Nie wiem, czy to piwo jest – jak donosi hasło z etykiety – warzone z pasją. Sądzę, że nie, przynajmniej tak nie smakuje.

Nalewa się z porządną, trwałą pianą. Pachnie drożdżowo, na dnie butelki pojawił się nawet jakiś dyskretny ślad osadu. W smaku również dominują drożdże. Brak nuty bananowej i goździkowej, piwo jest niewyraźne, płaskie. Z czasem pojawia się nieznaczny owocowy aromat, ale bardzo rozwodniony. Czuć oszczędności – to jest pszenica z klasy ekonomicznej.

Jak się spodziewałem, niczym się to piwo nie wyróżnia, przypomina Okocim Pszeniczne. Grubo ponad rok temu dałem tamtemu koncerniakowi dość wysoką ocenę, tym razem będę znacznie bardziej wstrzemięźliwy. Po Książęce Pszeniczne raczej sięgać nie będę, z tanich piw tego gatunku wolę białoruski Kult.

Alkohol: 5,1%, ekstrakt: 12,5% wag.
Cena: nieznana (prezent)

Ocena: 5,5/10

+ wygląd, zapach
+ sporo informacji na kontrze (sposób nalewania, ekstrakt)

- płaski, bez wyrazu smak
- wodniste, cienkie
- pod koniec zalatuje alkoholem

Redd’s Cranberry (Kompania Piwowarska)

2011-09-26T19:01:00.002+02:00

Hej bejbe, postawić ci redsika?

Chyba oszalałem, decydując się pokalać mój pokal tym wysiękiem z czyraków pośladkowych marketingowców Kompanii Piwowarskiej. Na ekspresyjnie wymalowanej puszce czytam, że Redd’s to wyjątkowa kombinacja charakterystycznej piwnej goryczki (!) z wytrawnym (!) smakiem żurawin. Nie no, dział kreatywny spisał się doskonale, każda małolata będzie miała mokro po przeczytaniu takiego opisu. Poczuje się taka dorosła...

Piwa jest w składzie podobno 91%, ale o „charakterystycznej piwnej goryczce” możemy sobie tylko pomarzyć, tak jak marzymy o czerwonym Ferrari i trójkąciku z dwiema znanymi aktorkami. Po zrobieniu psst zawleczką, w powietrzu rozpościera się intensywny zapach landrynek, jak w toalecie po użyciu odświeżacza (ale wolę zapach leśny). Napój pieni się jak przystało na oranżadę. Piana uchodzi z symbolicznym sykiem i znika w mgnieniu oka, zanim zdążę nacisnąć spust w aparacie. Wygląda koszmarnie – czerwone, wpadające w róż coś. Gimnazjum już kocha to pifko. O smaku nie będę się zbyt rozwodził, bo mnie kolka łapie. Słodkie aż zęby bolą, smak taniej zaprawy z Biedronki udającej sok z prawdziwej żurawiny. Nawet przez myśl by mi nie przyszło, że w tym jest piwo. Jest?

Szczerze odradzam, chyba że masz 15 lat, długie paznokcie i chcesz się pościskać w ciemnym korytarzyku prowadzącym do obskurnej toalety. Ale pamiętaj, nie znamy się.

==Radar==

Alkohol: 4,5%, ekstrakt: nie podano
Cena: nieznana (prezent)

Ocena: 2/10

+ fajna oprawa plastyczna puszki

- to nie jest piwo
- to nie jest żurawina

Orkiszowe z miodem (Browar Kormoran)

2011-09-19T20:31:00.003+02:00

Małego browaru przepis na sukces: wziąć dobre piwo i rozbełtać je z miodem. Ludzie lubią słodkie.

Ustalmy jedną rzecz: piszę o tym piwie wyłącznie z obowiązku i dlatego, że w Auchanie dawali drugie za 1 grosz. Druga taka okazja do popełnienia wpisu pewnie się nie powtórzy.

Orkiszowe to dobre piwo, może nawet bardzo dobre. Z dodatkiem miodu to piwo słabe. Okej, jeśli jesteś fanem (fanką) słodkich z miodkiem, pewnie będziesz zachwycony. Ja byłem znudzony. Piwo jest poprawne do bólu, nie oferuje nic ponad to, co od dawna daje Ciechan. Nawet użycie słodu pszenicznego niewiele tu zmienia, poza ambitną pianą, która owszem, bardzo mi się podoba, ale pachnie i smakuje jak cukierki miodowe.

I to właściwie wszystko na ten temat. Spróbowałem, odhaczyłem i to tyle. Dziękuję, nie powtórzę.

==Radar==

Alkohol: 5,1%, ekstrakt: 14,5% wag.
Cena: 5,99 zł (Auchan)

Ocena: 6/10 (jeśli uwielbiasz piwa miodowe, śmiało dodaj do oceny 2 punkty)

+ świetna piana i pszeniczna mętność

- słodkie
- nudne
- niczym się nie wyróżnia z całego rzędu podobnych „miodunek”

Czerwony Smok (Browar Fortuna)

2011-09-17T20:43:00.001+02:00

Czerwony Smok to kolejne ciemne piwo Fortuny, które całkiem zasłużenie cieszy się dużą estymą fanów gatunku.

Jeśli lubisz goryczkowy, palony smak, pewnie nie muszę cię przekonywać, że Czerwony Smok to obowiązkowa pozycja twoich zakupów. Jeśli jakimś cudem jeszcze nie miałeś okazji spróbować tego piwa, zważ, że jest to trunek pozbawiony nieznośnej słodyczy Czarnej Fortuny, lekko wytrawne, ale nie wykręcające gęby goryczą. Dominują aromaty palone, kawy zbożowej oraz karmelu. Na początku pojawia się lekka kwaskowatość, która szybko się ulatnia. Czerwony Smok nalewa się z niziutką pianą, ale do końca prezentuje na powierzchni dość solidną jej obwódkę. Jest umiarkowanie, ale i w sam raz wysycone. Dobre zarówno do szybkiego zaspokojenia pragnienia, jak i wolniejszego sączenia.

Choć nie przepadam jakoś szczególnie za „ciemniakami”, to Czerwony Smok jest na tyle dobrym (a nawet bardzo dobrym) ich reprezentantem, że chętnie do niego od czasu do czasu wracam. Dla urozmaicenia.

==Radar==

Alkohol: 5,5%, ekstrakt: 12,2%
Cena: 3,50 zł

Ocena: 8/10

+ przyjemny kawowo-goryczkowy smak
+ eleganckie do końca
+ dobra cena

- pod koniec ciut za mocny alkohol

Magnus Śliwkowy (Browar Jagiełło)

2011-09-14T17:57:00.001+02:00

Zupełnie inne podejście do piwa o smaku śliwkowym od opisywanej niedawno Śliwki w Piwie Kormorana. Tam mieliśmy sok ze świeżych owoców, tu ekstrakt z suszonych śliwek.

Już po odkapslowaniu buteleczki w nos uderza wyraźny zapach suszonych śliwek – przyjemny, kojarzący się ze świętami. Piwo wygląda identycznie jak wszystkie Magnusy – ciemne, niemal czarne, z kremową (beżową?) pianą. Pierwszy łyk – i owszem, czuć te śliwki całkiem wyraźnie. Niestety, od razu zaatakowały mnie też inne smaki: cukru i alkoholu. Ten drugi niemal mnie spoliczkował – musiałem sprawdzić etykietę, czy przypadkiem Jagiełło nie pokusiło się o zrobienie Magnusa ekstra mocnego. Ale nie, moc standardowa, więc skąd ten przykry akcent? Magnus Śliwkowy jest aż przealkoholizowany, smakuje jak likier, którym napełniane są czekoladowe baryłki.

To przykra niespodzianka – po miłych w postaci Czekoladowego i Żurawinowego liczyłem na przynajmniej solidne piwo smakowe. Dobrze, że butelka mała, jakoś się z mią uporałem. Ale chwilowo mam dość.

==Radar==

Alkohol: 6%, ekstrakt: 14,2% wag.
Cena: 3,50 zł

Ocena: 5/10

+ zapach i smak suszonych śliwek – interesujące

- wyczuwalny alkohol
- za słodkie
- słabe wysycenie
- wysoka cena

Namysłów Niepasteryzowane (Browar Namysłów)

2011-09-11T17:54:00.002+02:00

Nie mam zbyt wysokiego mniemania o wytworach browaru w Namysłowie, jednak obok tak dopracowanej wizualnie i tak napakowanej marketingowym bełkotem butelki przejść obojętnie nie mogłem.

Trzeba przyznać, że projektanci się postarali. Flaszka wygląda efektownie, przyciąga wzrok starannie dobranymi elementami graficznymi (spójrzcie na tę tłoczoną „enkę”), a przy tym pozostaje „old fashion”, wzbudza zaufanie tradycjonalistycznym dizajnem. Producent zapewnia, że piwo jest niepasteryzowane, warzone w otwartych kadziach, a do tego ma bardzo krótki termin przydatności do spożycia – zaledwie 4 tygodnie. Łechta też próżność konsumenta dodając nieśmiertelną frazę: „dla koneserów i smakoszy piwa”.

Po tym marketingowym praniu mózgu można się nieźle rozczarować, kiedy już dojdzie co do czego. Do degustacji znaczy. W kuflu wygląda solidnie, jasne złoto, przyzwoita piana, która ustępuje powoli. Zapach miły: piwniczka, trochę chmielu. Szkoda, że już pierwszy łyk potwierdza obawy, że to kolejny marny sik z Namysłowa. Piwo jest w smaku wyjątkowo cienkie i wodniste. Wrażenie przy nabieraniu płynu do ust jeszcze pozytywne, po przełknięciu ujawnia całą swoją mizerię. Płytki smak, zero słodu, goryczka na dalekim planie – na pierwszy wysuwa się koncernowy absmak, po którym zawsze mam kaca (gdy przez nieuwagę w niesprzyjających okolicznościach wypiję kilka tyskaczy).

Pite na szybko, w upał, dla zaspokojenia pragnienia, po przymknięciu oka na liczne niedostatki, jest wypijalne. Do wolnego sączenia z zagłębianiem się w smak – kompletnie się nie nadaje. Niestety, panowie, sama szata (graficzna) królem nie czyni. Wolę jednak dobre piwo w brzydkiej butelce niż na odwrót.

==Radar==

Alkohol: 6%, ekstrakt: nie podano
Cena: 3,15 zł

Ocena: 4/10

+ robi nadzieję na dobre piwo...

- ...która szybko zostaje rozwiana
- wodniste, bez wyrazu
- koncernowe smaczki
- udaje coś lepszego niż jest

Śliwka w Piwie (Browar Kormoran)

2011-09-10T18:42:00.001+02:00

Trzecie, najnowsze, owocowe piwo z browaru w Olsztynie.

Producent chwali się na etykiecie, że w każdej butelce Śliwki w Piwie znajduje się sok z dziewięciu śliwek. A sok ten pochodzi od trzech odmian śliwki: węgierki, węgierki łowickiej i mirabelki. Jak to smakuje?

Zacznijmy tradycyjnie od wyglądu. A ten, podobnie jak w przypadku Wiśni, przedstawia się imponująco. Piękna wysoka piana, herbaciano-czerwony kolor – aż się oko cieszy na taki widok. Zapach – słodko-landrynkowy, owocowy. Trudno wyczuć w nim śliwki. No właśnie, mam z tym piwem pewien problem. Za bardzo przypomina Wiśnię. Nie miałem możliwości skosztowania obu jednocześnie (nie spodziewałem się, że będzie potrzeba takiego testu), ale wydaje mi się, że smak jest bardzo podobny. Lekko kwaskowaty, z tyłu aromatyczna słodycz i odrobinę pestkowej goryczki. Brzmi znajomo? Toż to toczka w toczkę opis wrażeń z degustacji Wiśni w Piwie. Śliwkowe niuanse są wyczuwane naprawdę jakimś ukrytym zmysłem i raczej dopiero pod koniec degustacji. Smaków typowo piwnych właściwie brak.

To całkiem dobry napój piwny (na uwagę zasługuje obniżony woltaż), ale smakowo zbyt zbliżony do Wiśni, która jednak była pierwsza i jej się należy puchar. Piło się przyjemnie, ale na razie wracam do „normalnych”, goryczkowych piw.

==Radar==

Alkohol: 4,4%, ekstrakt: 14,5% wag.
Cena: 4,60 zł

Ocena: 7,5/10

+ wygląd
+ mocno owocowe – w sam raz na wakacyjną porę

- zbyt podobne do Wiśni w Piwie

Czeka nas zalew tandety - koncerny kontratakują

2011-09-07T12:07:00.000+02:00

My tu tak sobie luźno gadamy o piwkach regionalnych - raz lepszych, raz gorszych - a giganci branży piwowarskiej nie śpią. Tylko knują, jak by tu przekonać konsumentów, że nowe lub podrasowane nową szatą graficzną marki muszą trafić do ich zakupowych koszyków.

Kompania Piwowarska na przykład "odświeża swoje portfolio" wypuszczając na rynek trzy nowości: Żubra Ciemnozłotego, Redd's Cranberry oraz Książęce Pszeniczne. Nie próbowałem jeszcze żadnego z tych specjałów, ale strzelam w ciemno, że Żubr-Głupia-Nazwa-Ciemnozłoty będzie fatalnym piwem z fajnymi reklamami, Redd's o smaku żurawionowym nie będzie się nadawał do niczego innego poza byciem okazjonalną ozdobą jak ładne pudełko czekoladek na stoliku (gdyż ponieważ "piwo skierowane jest do kobiet w przedziale wiekowym 18-25 lat, które stale poszukują nowych trendów" - yyy, strach się bać, co to za trendy), zaś Książęce Pszeniczne będzie niczym innym jak odpowiednikiem Okocimia Pszenicznego, czyli tanią pszenicą dla koncernowego masowego odbiorcy, który uważa, że zna się na piwach regionalnych, ponieważ czasem kupuje Kasztelana i Piasta.

Uff, to było długie zdanie, więc odsapnijmy przy krótszym newsie z Centrali Genialnych Pomysłów Grupy Żywiec. Która postanowiła zalać kraj nasz szeroki swym niepasteryzowanym Specjałem, "kierując się potrzebami konsumentów oraz rozwijającym się zainteresowaniem naturalnymi składnikami najwyższej jakości". Teraz już nie tylko mieszkańcy Pomorza, Kujaw, Warmii i Mazur, ale całej Polski będą mogli się pomęczyć z tym koncernowym wynalazkiem. Alleluja.

Wy, czytelnicy Teraz Piwo i innych smacznych blogów, jako świadomi smakosze piwa, na pewno nie dacie się nabrać na piękne słówka speców od marketingu koncernów, jestem o to spokojny!

==Radar==

PS. Cytaty z komunikatów prasowych KP i GŻ.

Das Oberschlesiche Bier (browar nieznany dla F.H.U. Mężyk)

2011-09-06T19:22:00.002+02:00

Jako lokalny patriota powinienem zakupić całą skrzynkę tego piwa i raczyć się nim oglądając świetną grę śląskich drużyn piłkarskich. Niestety, tak jak nie ma czego oglądać, tak nie bardzo jest co pić i cieszę się, że wziąłem tylko jedną butelkę.

Etykieta dość prymitywna, ale jest w niej coś przyciągającego uwagę. Razi za to niemiecka nazwa, ale może z jakichś powodów nie można było użyć polskiej Piwo Górnośląskie. Zresztą, dobrze się stało, bo wtedy uczucie zażenowania byłoby jeszcze większe.

Za produktem stoi podobno browar Fuhrmann z Połczyna Zdroju, a zamawiającym jest bliżej mi nieznane F.H.U. Mężyk z Chorzowa.

Po przelaniu do kufla piwo wygląda całkiem dobrze jak na cenę, którą trzeba zapłacić wraz z butelką bezzwrotną. Solidna piana, która wcale nie ma ochoty znikać, kolor typowy dla niemieckich lagerów, zapach z lekką nutą chmielu (z czasem coraz cięższy i bardziej słodowy). Co z tego, skoro już pierwszy łyk rozwiewa wszelkie nadzieje na choćby poprawne tanie piwo.

To piwo nie jest nawet przyzwoite, ono jest mdłe i żadne. Smak wstrętnie rozwodniony, jak woda nagazowana zbyt dużą ilością CO2 (przykry kwasek). Okropne wrażenie ubogości smaku. Nie żeby to piwo było jakoś szczególnie ohydne czy zepsute, ono po prostu zionie tandetą i oszczędnościami. Co ciekawe, alkoholu prawie wcale nie czuć. Niby zaleta, ale kompletny brak smaku piwa sprawia, że tęskni się przynajmniej za tym posmakiem spyrolu.

Druga połowa kufla przynosi ledwo wyczuwalny posmak słodu, ale w niczym to nie zmienia opinii, że piwo noszące tak dumne imię jest po prostu żałosne i smakuje jak woda po myciu kufli. Tylko dla kolekcjonerów etykiet.

==Radar==

Alkohol: 6,2%, ekstrakt: nie podano
Cena: 2,10 zł

Ocena: 3/10

+ etykieta przyciąga wzrok
+ piana

- brak smaku piwa
- woda, woda, woda

Atak Chmielu (PINTA/ Browar na Jurze)

2011-08-28T10:59:00.002+02:00

Piwa warzone przez samozwańczą grupę odnowicieli polskiego piwowarstwa to najgorętszy temat ostatnich miesięcy we wszystkich serwisach zajmujących się tematyką spożywania i produkcji tego trunku. Pora się dowiedzieć, o co właściwie chodzi.

Atak Chmielu należy do gatunku India Pale Ale (IPA to ten tajemniczy skrót, który pojawia się na fachowych forach), a konkretnie jego amerykańskiej odmiany (American IPA). Do niedawna styl praktycznie u nas nieznany, pojawił się w szerszej świadomości za sprawą brackiego Pale Ale i od razu zaskarbił sobie spore grono miłośników. Atak Chmielu został stworzony bezkompromisowo z najlepszych amerykańskich surowców i powstaje pod kontrolą ludzi z PINTY w Browarze Na Jurze w Zawierciu. Stąd też pewnie jego szalona cena, choć wpływ na nią mają pewnie także entuzjastyczne recenzje (Atak Chmielu jest droższy od innych piw PINTY o ponad złotówkę).

Po nalaniu do kufelka w oczy rzuca się ciekawa kolorystyka – w zależności od natężenia i kąta padania światła jest to kolor od herbacianego po rubinowy. Piana średnio obfita, szybko opada, zostawiając ślady na szkle. Zapach... Coś niesamowitego (jeśli nie czytałeś dokładnie etykiety): owocowy, kwiatowy aż po watę cukrową, naprawdę wielowątkowy. Zapowiedź czegoś niezwykłego. Co rzeczywiście następuje.

Atak Chmielu to podobno najmocniej nachmielone i najbardziej goryczkowe piwo warzone w Polsce. Niewykluczone, że to prawda. Sztandarowy produkt PINTY rzeczywiście poraża goryczką, kojarzącą się niekoniecznie z chmielem, bardziej z gorzkim grejpfrutem, czy przegryzioną pestką. Jednocześnie jest ona niesamowicie aromatyczna i głęboka, długo uwalniająca coraz delikatniejsze, żywiczne aromaty. Do tego dochodzi owocowy posmak podbity miękkim smakiem słodu, który dał efekt... marmolady różanej. Każdy pewnie wyczuje coś innego, ale mnie najsilniej skojarzył się właśnie z nadzieniem do pączków. Wysycenie jest wzorowe – ani za mocne, ani za słabe, pracuje do końca.

Trzeba spróbować! Choćby po to, żeby wiedzieć, dlaczego powstanie PINTY wzbudza tyle emocji.

==Radar==

Alkohol: 6,1%, ekstrakt: 15,1% wag.
Cena: 6,50 zł

Ocena: 9,5/10

+ fenomenalna gama smaków
+ porażająca, ale i aromatyczna goryczka
+ ciekawy styl etykiety, bardzo duży zakres informacji

- cena

Irish Beer (Browar Kormoran)

2011-08-27T18:40:00.002+02:00

Moje uczucia wobec browaru Kormoran świetnie obrazuje sinusoida – raz na górze, raz na dole. Tym razem na dole.

„Irlandzkie” z Olsztyna zawsze omijałem szerokim łukiem – etykieta znacznie odbiegająca stylem od pozostałych marek browaru nieodparcie kojarzyła mi się z Krajanem lub innym Jabłonowem. Okazuje się jednak, że w zestawieniu z Belfastem to piwo nie ma żadnych szans. Kto by się spodziewał, że wynik bezpośredniego starcia tych browarów w jakimkolwiek segmencie będzie wyglądał następująco: Jabłonowo > Kormoran.

Po przelaniu do kufla Irish Beer prezentuje się dostojnie. Piękny ciemnobrązowy kolor, efektowna czapa koloru kawy z mlekiem – aż miło patrzeć. Potem jest już tylko gorzej. Od pierwszych chwil w smaku tego piwa czuje się głównie alkohol. Co dość dziwne, bo tej mocy zbyt wiele nie ma. Do tego odrobina karmelu i śladowa goryczka.

Nie miałem zbyt wiele przyjemności z picia Irish Beer. Fakt, że je w ogóle skończyłem przypisuję upałowi. W porównaniu z nowym Belfastem jest to piwo wybitnie kiepskie. Mnie niestety Irish Beer kojarzy się z tanimi mocarzami. A tanie nie jest.

==Radar==

Alkohol: 6,5%, ekstrakt: 14,5% wag.
Cena: 4 zł

Ocena: 5/10

+ wygląd w kuflu

- natrętny smak alkoholu
- brak głębi
- słaba goryczka
- cena

Piwo typu lager zawdzięczamy drożdżom z Patagonii

2011-08-26T09:45:00.003+02:00

Czy zastanawialiście się kiedyś nad rolą, jaką w procesie warzenia piwa odgrywają drożdże? A czy wiecie, że gdyby pewien gatunek drożdży z Ameryki Południowej nie skrzyżował się z występującym w Europie, do dziś pilibyśmy tylko piwa górnej fermentacji? Zapraszam do zapoznania się z najnowszymi wynikami badań na ten temat. Trochę wiedzy nigdy nie zaszkodzi :)

Odkryty w zimnych lasach Patagonii gatunek drożdży setki lat temu przekroczył Atlantyk i umożliwił warzenie piw typu lager - informuje pismo Proceedings of the National Academy of Sciences.

Lubiące temperaturę nieco wyższą od pokojowej drożdże Saccharomyces cevisiae na całym świecie od niepamiętnych czasów są stosowane do fermentacji owoców i ziaren zbóż - aby uzyskać wino, cydr czy piwa górnej fermentacji (typu ale). Jednak powstałe w ten sposób piwo jest mętne, ma intensywny zapach i specyficzny smak.

Piwa dolnej fermentacji (lager) - do których należy większość sławnych obecnie piw - powstają wolniej, w niższej temperaturze. Pojawiły się stosunkowo późno, a ich wynalezienie przypisywane jest mnichom z Bawarii, którzy przenieśli beczki z piwem do jaskiń, by je tam przechowywać. W zimnych jaskiniach Saccharomyces cevisiae słabo sobie radzi, ale to idealne środowisko dla zimnolubnych gatunków, które w odróżnieniu od drożdży górnej fermentacji działają w okolicy dna kadzi.

Obecnie stosowany gatunek "udomowionych" drożdży - Saccharomyces pastorius, zwany też Saccharomyces carlsbergensis, jest prawdopodobnie powstałą spontanicznie hybrydą Saccharomyces cevisiae oraz jakiegoś zimnolubnego gatunku. Zaadoptowali ją piwowarzy, którzy obecnie zostawiają zawsze część zawierającego drożdże piwa, aby zapoczątkować fermentację nowej partii zacieru.

Naukowcy od dawna się zastanawiali, skąd pochodziły zimnolubne drożdże. Zdaniem Chrisa Hittingera z University of Wisconsin w Madison (USA) może chodzić o gatunek Saccharomyces eubayanus, odkryty przez jego zespół na bukach z lasów Patagonii. Temperatura spada tam do około minus dwóch stopni Celsjusza. - Hybrydowy gatunek z całą pewnością powstał przypadkiem, ludzie zaczęli go używać, ponieważ piwo wychodziło inne - powiedział Hittinger.

Kiedy drożdże z Patagonii przybyły do Europy, nie mogły się rozwijać ze względu na to, że proces fermentacji piwa przeprowadzany był w zbyt wysokiej temperaturze (naturalna dla S.eubayanus temperatura to około -2 st. Celsjusza). W momencie, w którym bawarscy mnisi zaczęli przechowywać beczki z fermentującym piwem w zimnych jaskiniach i piwnicach, patagońskie drożdże stworzyły, razem z europejskimi, hybrydowy gatunek drożdży używany do dzisiaj.

- Osobiście wolę lager od ale i jestem bardzo wdzięczny, że ci dwaj odlegli kuzyni spotkali się w jakiejś bawarskiej piwnicy setki lat temu - powiedział Hittinger.

Badania nad Saccharomyces eubayanus powinny pomóc w badaniach nad efektami udomowienia w genomie drożdży. Możliwe także, że w patagońskich lasach żyją inne zimnolubne gatunki drożdży, zdolne do wytworzenia piwa o niespotykanych dotąd walorach.

Ciekawa perspektywa na przyszłość :)

Tekst pochodzi z: PAP - Nauka w Polsce
Na zdjęciu kontrola wzrostu drożdży Saccharomyces pastorainus. Źródło: http://microbewiki.kenyon.edu

Wiśnia w Piwie (Browar Kormoran)

2011-08-21T17:01:00.002+02:00

Przyszła kryska na matyska. Wiśnię w Piwie pijam całkiem często, czas wreszcie ją opisać!

To jest zdecydowanie najlepsze piwo smakowe na polskim rynku. Chyba jedynie wersja śliwkowa tego samego browaru ma szansę ją przebić (jeszcze nie udało mi się zakupić). Jeśli chcecie przekonać dziewczynę/żonę do waszej największej pasji, czyli picia piwa, zróbcie to za pomocą Wiśni z Kormorana. Jest więcej niż prawdopodobne, że przestanie narzekać na pałętające się w lodówce butelki i sama coś niecoś dorzuci podczas cotygodniowych zakupów.

Wygląd Wiśni w szklance przedstawia się imponująco. Wysoka piana o różowawym zabarwieniu opada powoli, znacząc szkło firankami z niepohamowaną rozrzutnością. Zapach – owocowy, ale miły, nieprzerysowany. Pierwszy łyk i od razu czuje się wiśnie, czy raczej sok wiśniowy. Smak jest lekko kwaśny, odrobinę gorzkawy, minimalnie słodki. Bardzo wakacyjny, pełen aromatu owoców. W składzie co prawda znajdziemy cukier i aromat naturalny, wiadomo też, że nie jest to piwo fermentujące z sokiem, jak belgijski kriek, ale i tak jest to piwo owocowe, które przekona do siebie największego sceptyka.

Smacznego – choć oczywiście nie za często :)

==Radar==

Alkohol: 5,2%, ekstrakt: nie podano
Cena: 4,60 zł

Ocena: 8,5/10

+ przyjemny kwaskowaty smak wiśni
+ nie za słodkie
+ fantastyczna piana

- cukier, aromat w składzie

Raciborskie Zielone (Browar Zamkowy w Raciborzu)

2011-08-20T17:09:00.001+02:00

Zielooono mi... Nie tylko w Dzień św. Patryka.

Zielone z Witnicy okazało się przeciętnym produktem dla niesprecyzowanego odbiorcy. Browar w Raciborzu tego samego błędu nie popełnił. Ich Zielone jest bowiem normalnym piwem z dodatkiem naturalnego barwnika (nie podano, o jaki barwnik chodzi) – kolor zabawowy, smak zupełnie serio.

Zielone z Raciborza nalewa się ze skromną pianą, która szybko znika. Zapach ma nikły, chmielowy. Wysycenie średnie. Kolor to oczywiście soczysta zieleń. Smak – bardzo „raciborski”. Ładna, pełna goryczka i ukryty z tyłu słód. Na szczęście nie ma tu żadnych prób dosładzania czy innego kombinowania ze składem. Zielone pije się przyjemnie, jest orzeźwiające i lekko wytrawne.

Klasowy lager z dziwacznym kolorkiem. Warto spróbować nie tylko w wiadome święto.

==Radar==

Alkohol: 5%, ekstrakt: nie podano
Cena: 3,60 zł

Ocena: 8/10

+ świetny goryczkowy smak
+ dobra cena

- nieokreślony barwnik w składzie

Jabłko w Piwie (Browar Kormoran)

2011-08-15T16:49:00.001+02:00

Mając w pamięci udany start owocowej serii Kormorana w postaci Wiśni w Piwie (nie zrecenzowałem jej, ale pijam od czasu do czasu), byłem dość pozytywnie nastawiony do piwa o smaku jabłkowym.

Przeglądając opinie innych, doszedłem do wniosku, że powinno mi smakować. Podkreślano w nich przede wszystkim orzeźwiająco kwaskowaty, jabłkowy smak. Cóż, w moim przypadku było trochę inaczej. Ale nie uprzedzajmy faktów.

Piwo nalewa się z bardzo ładną i dość trwałą pianą, która zostawia obfite firany na szkle. Kolor to ciemne złoto. Zapach bardzo nikły, ani jabłkowy, ani piwny. Pierwszy łyk i... gdzie ten sok z pięciu (!) odmian jabłek? Albo coś mi się popsuło w kubkach smakowych, albo mam jakąś nieudaną warkę, albo zmieniła się receptura. Opcję pierwszą po namyśle wykreśliłem, inne smaki odczuwam J Jakie wrażenia po kilku kolejnych łykach? Słodycz, cukier, daleki posmak soku jabłkowego i to z tych mocno dosładzanych. Piwo praktycznie niekwaśne. Bardzo słaba goryczka, wzmacnia się trochę pod koniec. W miarę utraty gazu Jabłko w Piwie staje się coraz bardziej męczące i tylko czekam, kiedy to się wreszcie skończy.

Wiśnia w Piwie jest piwem udanym, o wyraźnym i nielandrynkowym smaku. W przypadku wersji jabłkowej coś w olsztyńskim browarze nie poszło jak trzeba. Może to chwilowe problemy z uzyskaniem zamierzonego smaku, muszę jednak ocenić zgodnie z moimi obecnymi odczuciami. Czyli nie najlepiej. Poprawcie się!

==Radar==

Alkohol: 4,5%, ekstrakt: 14% wag.
Cena: 4,70 zł

Ocena: 5,5/10

+ poszaleli z tymi odmianami jabłek...

- ...szkoda, że nie przekłada się to na smak
- zawiera cukier, za słodkie
- cena

Stout (Browar Południe)

2011-08-07T09:36:00.001+02:00

Kolejne piwo z Wąsosza, tym razem udanie imitujące styl zwany stoutem.

Zasadniczo wszystko się z charakterystyką stouta zgadza, z wyjątkiem metody fermentacji: powinna być górna, jest dolna. Piwni puryści zżymają się więc na nadużywanie przez browar określenia stout i sugerują zmianę na „piwo ciemne”. Wydaje mi się, że nie jest to wielki problem dla „normalnego” piwosza, ponieważ to piwo rzeczywiście smakuje jak typowy stout.

W kuflu prezentuje się bardzo efektownie. Nieprzenikniona czerń plus gęsta, kremowa piana długo zdobiąca wierzchołek naczynia. Zapach dość nikły, trudne do wychwycenia nuty karmelowo-zbożowe. Smak to mieszanina aromatów kawy, z czasem coraz bardziej wyrazistych, oraz kwaskowatej orzeźwiającej nuty (nieprzesadzonej, na szczęście). Wbrew groźnemu wyglądowi piwo dość lekkie, nie męczy, nie „siada” na żołądku.

Jeśli lubujesz się w ciemnych, niesłodkich piwach, spróbuj koniecznie!

==Radar==

Alkohol: 5,5%, ekstrakt: 13% wag.
Cena: 5 zł (Olo, Gliwice)

Ocena: 7,5/10

+ boska kremowa piana
+ wyrazisty smak kawy

- pod koniec trochę wodniste
- cena

Kresowe Jasne Pełne (Browar Południe)

2011-08-04T19:29:00.001+02:00

Nie dane było mi spróbować wytworów browaru GAB i już dane nie będzie. GAB został sprzedany i pod nowym właścicielem nazywa się teraz Browar Południe. Dziś pierwsze smakowanie lagera z Wąsosza.

Rzuca się w oczy podobieństwo czcionki w nazwie browaru do klasycznego czeskiego Budweisera. Domyślam się, że zamierzone :) Browar z Wąsosza w przeciwieństwie do większości niewielkich piwowarów postawił na niezbyt gustowne, błyszczące złotem etykiety. Oby nie był to zły znak przed degustacją!

Po przelaniu Kresowego do kufla oczom ukazuje się typowy jasny lager z dość gęstym kożuchem piany, która schodzi powoli, do końca znacząc bielą powierzchnię piwa. W zapachu delikatny słód, kolor – złoto. Pierwszy łyk i czuć wyraźną goryczkę. Z wysyceniem browar nie przesadził, choć jest dość solidne. Przez cały czas w ustach dominuje goryczka, jednak mało aromatyczna i gdyby nie zagryzanie chipsami, szybko by mnie zmęczyła. Kresowemu brakuje głębi jest niestety dość jednowymiarowe. Niczym nie zaskakuje do końca, epatując przede wszystkim goryczką. Dobra wiadomość jest taka, że nie wyczułem kwasu, który ponoć cechował produkty GAB-a (według opinii użytkowników forum Browar.biz).

Kresowe to przyzwoite piwo bez błysku. Nie obraziłbym się, gdyby tak smakowały koncerniaki, ale od browaru lokalnego wymagam czegoś więcej niż przeciętności.

==Radar==

Alkohol: 5,5%, ekstrakt: 12,5% wag.
Cena: 4,20 zł (Olo, Gliwice)

Ocena: 6/10

+ mocna goryczka
+ niezła piana

- goryczka i nic więcej
- do szybkiego wypicia tak, do smakowania - nie

Zawiercie Czekoladowe (Browar na Jurze)

2011-07-22T14:19:00.001+02:00

Browar z Zawiercia po raz kolejny udowadnia, że jak się już za coś bierze, to robi to z sercem i bez kompromisów. Tym czymś jest piwo typu stout.

Nazwa może być myląca dla niektórych konsumentów – określenie „czekoladowe” mogą odnieść do słodkiego Magnusa i takiego smaku będą się spodziewać. Tymczasem Zawiercie Czekoladowe oferuje klasyczną stoutową gorycz i wyrazisty smak kawy. Jeśli więc lubujecie się w Guinnessie, właśnie znaleźliście tańszy, polski odpowiednik tego piwa.

Czekoladowe nalewa się z niewielką pianą, która jednak długo gości na powierzchni czarnego płynu w postaci dziurawego kożuszka. Pachnie palonym słodem i kawą zbożową. W smaku od razu atakuje mocna goryczka, pochodząca zarówno od dwóch rodzajów chmielu, jak i palonego słodu jęczmiennego. Po pewnym czasie na podniebieniu osadzają się przyjemne kawowe (względnie zbliżone do gorzkiej czekolady) wytrawne nuty. Niestety w przypadku mojej butelki pojawiły się też kwaśnawe posmaki, na szczęście w miarę sączenia ustępujące. Miałem przez to wrażenie, że Czekoladowe nie jest tak pełne, jak tego oczekiwałem po piwie ciemnym, odrobinę zbyt wodniste. Ale druga połowa kufla była już bardzo dobra.

Nie jestem wielkim fanem piw ciemnych, ale Zawiercie Czekoladowe przekonało mnie, że warto po nie od czasu do czasu sięgać. Jeśli natomiast lubujecie się w klimatach irlandzkich – kupujcie w ciemno. Have fun!

==Radar==

Alkohol: 5,6%, ekstrakt: 13,1° Plato
Cena: 4,85 zł

Ocena: 8/10

+ rasowy stout
+ wyraźny smak kawy i mocna goryczka

- kwaśne posmaki

Johannes (Browar Amber)

2011-07-17T18:47:00.001+02:00

Jan Heweliusz chyba nie byłby zachwycony takim wykorzystaniem swojego imienia.

Z Amberem to jest dziwna sprawa – mają w swojej ofercie piwa naprawdę świetne, jak Grand czy Złote Lwy, ale i wyraźnie słabsze, żerujące na legendzie (Żywe) czy modnym trendzie na piwa niepasteryzowane (Amber Naturalny). Johannes, którego ładna etykieta przybliża konsumentom postać słynnego gdańszczanina, niestety zalicza się do tej drugiej grupy.

To piwo formalnie nie należy do grupy „mocarzy”, ale tak właśnie wygląda i smakuje. Po nalaniu widzimy bursztynowy płyn ozdobiony solidną czapą gęstej piany (znika prawie zupełnie po 2-3 minutach). Już pierwszy łyk rozwiewa nadzieję na coś lepszego niż tani produkt dla marketów (zauważcie, że w skład dość niskiej ceny wchodzi koszt butelki bezzwrotnej i datek na Muzeum Historyczne w Gdańsku). Johannes jest słodki – nie słodowy, ale słodki mdłą słodyczą piw mocnych. Praktycznie zero chmielowej goryczki. Czuć też alkohol – i to niepokojąco wyraźny jak na sam początek szklanki. Wysycenie jest początkowo dość mocne, ale nie ratuje tego – nie da się tego ująć inaczej – kiepskiego piwa w złym guście.

Szkoda, że browar nie potrafi konsekwentnie utrzymywać dobrej jakości swoich marek. Jawi mi się obecnie jako dr Jekyll i Mr. Hyde, a nawet powiem, że jak Sulimar i Cornelius polskiego piwowarstwa.

==Radar==

Alkohol: 6,5%, ekstrakt: 14,5% wag.
Cena: 3,15 zł

Ocena: 5/10

+ wygląd
+ cena

- wyczuwalny alkohol
- mdląco-słodki smak

Damm Lemon (Browar Damm, Hiszpania)

2011-07-13T21:57:00.001+02:00

Lemoniadowy Joe nadciąga na ratunek w upalny dzień!

Nie ma to jak napić się w taki upał jak ostatnio zimnej lemoniady. A najlepiej lemoniady z piwem. W sukurs przychodzi lekkie piwko z dodatkiem cytronety (6 części piwa na 4 części lemoniady), produkowane przez browar Damm z Barcelony, sprzedawane w małych zielonych butelkach z naklejkami w stylu Desperadosa. Nie jest to jedyny punkt wspólny z tym produktem, niestety. Ale nie uprzedzajmy faktów.

Damm Lemon nalewa się z całkiem fajną białą pianą, która wbrew oczekiwaniom nie znika od razu, ale opada powoli i osadza się na ściankach szkła. Trunek jest cytrynowożółty, nieprzejrzysty, dobrze nagazowany. W zapachu miła dla nosa nuta cytrynowego napoju, dość naturalna. Pierwsze łyki są naprawdę świetne, orzeźwiające, kwaśne, może mało piwne, ale gdzieś tam w tle jakaś goryczka zdaje się pojawiać na krótką chwilę. Niestety, od połowy szklanki w smaku zaczyna dominować coś jak słodka melasa, posmak zbliżony do tego z Desperadosa. Im bliżej końca, tym gorzej.

Myślałem najpierw optymistycznie, że dam siódemkę, ale końcówka bardzo mnie rozczarowała. Niemniej jednak, czasem można kupić. Mocno schłodzone, wypite na dwa-trzy łyki powinno być to piwko całkiem smaczne.

==Radar==

Alkohol: 3,2%, ekstrakt: nie podano
Cena: 3,04 zł (Auchan)

Ocena: 5/10

+ wrażenie świeżości soku z cytryn
+ fajna piana

- szybko ujawnia się nieprzyjemna słodycz
- końcówka w stylu Desperadosa

Guinness i Kilkenny w dystrybucji Grupy Zywiec

2011-07-12T12:27:00.004+02:00

Z Żywca napłynęła dobra wiadomość - GŻ dołączyła do swojego portfolio marek międzynarodowych (obok świetnego Paulanera i mniej świetnych Heinekena oraz Desperadosa) dwa doskonale znane piwa z Irlandii: Guinness i Kilkenny.

Cytując informację z biuletynu GŻ:

Grupa Żywiec poinformowała o zawarciu umowy z firmą Diageo Guinness Continental Europe (DGCE) dotyczącej dystrybucji jej kultowych marek - Guinness oraz Kilkenny Red na polskim rynku. Nowa umowa dystrybucyjna wzbogaca ofertę Grupy Żywiec, a DGCE pozwoli skonsolidować w jeszcze większym stopniu istniejącą platformę dystrybucyjną w kategorii piwa.

Co to oznacza dla konsumentów? Na pewno większą dostępność tych marek i być może nieco niższe ceny detaliczne - wzorem może być Paulaner, którego można dostać wszędzie, a cena z reguły nie przekracza 6 zł.

==Radar==

Piwo Trzy Zboża (Browar Jabłonowo)

2011-07-03T11:34:00.002+02:00

Manufaktura piwna browaru w Jabłonowie (cokolwiek to w rzeczywistości oznacza) pracuje pełną parą. Tym razem kusi piwem z dodatkiem słodów pszenicznego i żytniego.

Jabłonowo rozkręca się coraz bardziej, proponując kolejne eksperymentalne smaki. Tym razem sypią do kadzi trzy zboża, wierząc, że wyjdzie im coś wybitnego. Nie wyszło, ale początki zawsze są trudne.

Piwo w kuflu prezentuje się bardzo efektownie – ciemny bursztyn, nieprzejrzyste, ozdobione ładną i dość trwałą kremową pianą. Zapach delikatnie słodowy. Pierwszy łyk – kwaskowate, wodniste, z posmakiem palenia (być może to ta anonsowana na etykiecie nuta jałowca?) i niestety dość płytkie. W miarę ogrzewania zyskuje trochę na wielowymiarowości, pojawia się mocniejszy akcent bazy słodowej, jakieś goryczkowe niuanse, zapach też robi się całkiem miły. Trudno mi jednak wyłapać posmak pszenicy czy inne zbożowe smaki. Można za to poczuć przebijający od czasu do czasu alkohol. Co ciekawe, Trzy Zboża smakują lepiej im bliżej końca kufla.

Piwo niezłe, perspektywiczne, ale tak samo jak Tradycyjne wymagające jeszcze pracy.

==Radar==

Alkohol: 5,6%, ekstrakt: brak informacji
Cena: 3,45 zł (Auchan)

Ocena: 6,5/10

+ efektowny wygląd w kuflu
+ przyjemna goryczka po ogrzaniu

- pierwsze wrażenie – kwaśne i wodniste
- nuta jałowca tylko w wyobraźni tworzącego opis

Zawiercie Jasne Pełne (Browar na Jurze)

2011-06-23T20:53:00.001+02:00

Browar na Jurze ze swoim pilsem może spokojnie stawać w konkursie na najlepsze goryczkowe piwo lata.

Zawiercie Jasne Pełne to rasowy pilzner (choć producent nie podaje z jakiego słodu warzył) – alkohol poniżej 5%, wyrazista, bardzo aromatyczne goryczka, kulturalne zachowanie w szklance. Kapitalnie wchodzi na przegrzany po większym wysiłku organizm.

Po nalaniu do szklanki nie epatuje specjalnie obfitą pianą – nawet można powiedzieć, że jest ona dość skromna i szybko redukuje się do cienkiej obwódki. Z gazem również browarnik z Zawiercia nie poszalał, ale to akurat dobrze, bo nie przepadam za piwami, po których się beka własnym imieniem (są tacy zdolni zawodnicy). Pachnie słodowo acz nienatarczywie. W smaku łagodne chmielowo-słodowe, jednak z bardzo przyjemną pełną goryczką, która zostaje na podniebieniu i masuje migdałki leczniczą dobrocią. Zawiercie smakuje mi też po części dlatego, że jest zrobione na dobrej wodzie. Nie wiem na ile jest to siła sugestii opisu, ale mam wrażenie, że byłoby świetne nawet gdyby je bardziej rozwodnić.

Teraz jest najlepszy czas na takie piwa, polecam z czystym sumieniem.

==Radar==

Alkohol: 4,9%, ekstrakt: nie podano
Cena: 4,29 zł (Tesco)

Ocena: 8,5/10

+ świetna goryczka
+ doskonale zbalansowane
+ zaspokaja pragnienie

- dość przeciętna piana

Piwo Tradycyjne (Browar Jabłonowo)

2011-06-20T19:13:00.002+02:00

Browar z Jabłonowa powoli wygrzebuje się spod sterty gruzu, którym sam usilnie zasypywał się przez lata produkcji marketowych szczochów. W nowym życiu planuje być „tradycyjnym browarem regionalnym”, w czym pomóc ma mu niezdarny marketing i nowe marki piw. Jedną z nich jest dwusłodowy lager o jakże błyskotliwej, zgodnej z linią programową nazwie – Piwo Tradycyjne.

Jeszcze o marketingu. Polega on na tym, że chłopaki wymyślili, aby jak w Roku 1984 Orwella wmówić konsumentowi, że nigdy nie byli zakładem przemysłowym, tylko tradycyjnym małym browarem, w którym wszystko robi się tak naturalnymi sposobami, że nawet amazońscy Indianie by się zdziwili, że tak można. Przyklejają na flaszkę starożytną etykietę, a na kontrze wypisują zdanka typu: „Tradycyjne przypomni Ci piwa pijane zanim fabryczne, nagazowane piwa zdominowały nasze sklepy”. I jeszcze napiszą, że ich piwo jest „naturalnie utrwalone” – co to oznacza, nie mam pojęcia. Faktem jest, że termin przydatności do spożycia to cztery miesiące licząc od dziś, a w składzie znajduje się witamina C...

No dobra, spróbujmy wreszcie tego cudu natury. W kuflu prezentuje się całkiem nieźle, ze sporej grubości pianą i jasnobursztynowym kolorem. W smaku od pierwszego łyka atakuje mocny słód z lekko kwaśnym posmakiem – aż mi się przypomniał Premium Lager z Corneliusa, który ostatnio bardzo się popsuł. Na szczęście po chwili kwas się ulatnia, a w okolicy połowy kufla odzywa się goryczka – sygnalizowana na kontrze jako „potrójne chmielenie”. Łał, kolejny pusty slogan. Goryczka jest płaska, ale piwo ogólnie wchodzi dość dobrze. Pod koniec trochę traci parę, jednak da się skończyć.

Na pochwałę zasługuje niska cena, natomiast jakość trzeba jeszcze poprawić. Na zachętę daję pozytywną ocenę i spróbuję ponownie za jakieś 2-3 miesiące.

==Radar==

Alkohol: 5,8%, ekstrakt: brak informacji
Cena: 2,60 zł

Ocena: 6/10

+ ładna piana
+ smak kojarzący się z PRL-em
+ dobra cena

- na początku kwaśnawe
- brak mu głębi

Fortuna Wiśniowa (Browar Fortuna)

2011-06-15T20:06:00.001+02:00

Piwo to czy oranżada?

Nowość z Browaru Fortuny trafia do sklepów wraz z dwiema odnowionymi (przynajmniej wizualnie) markami: Czarne i Miodowe. Od razu rzuca się w oczy brak konsekwencji w nazewnictwie, ale pal to sześć, nie to jest najważniejsze.

Nowe piwo z Miłosławia pachnie intensywnie wiśniami, ma kolor oranżady i nie wykazuje żadnych chęci do tworzenia piany. W smaku okazuje się bardzo wiśniowe, raczej jak sok rozcieńczony gazowaną wodą niż piwo z dodatkiem wiśni. Z jednej strony to dobrze, bo ma fajny, kwaśno-słodki orzeźwiający smak, z drugiej źle, bo trudno w ogóle skojarzyć ten smak z piwem. Nie pomagają aż dwa rodzaje użytego chmielu, goryczkowy i aromatyczny. Aromaty piwne nikną przytłoczone masywnym, zawłaszczającym wszystkie zmysły smakiem wiśni. Może pod koniec da się wyczuć jakieś delikatne chmielowe akcenty, ale to dosłownie niuansy. Mam też niestety uczucie lepkości, które pojawiło się pod koniec szklanki.

Reasumując: browar nieco przesadził z ambicjami i przedawkował ekstrakt z wiśni, zmieniając hipotetycznie dobre piwo w napój owocowy. Ewidentnie piwo jest do poprawienia, może kolejne warki będą nieco bardziej zrównoważone. Kormoranowi przyda się poważniejsza konkurencja, więc do roboty!

==Radar==

Alkohol: 5,3%, ekstrakt: nie podano
Cena: 4,75 zł

Ocena: 6/10

+ naturalny smak wiśni
+ początkowo przyjemnie orzeźwiające

- ...z czasem coraz bardziej męczy
- za słodkie
- za mało piwa w piwie

Mastne strikes again!

2011-06-06T14:24:00.000+02:00

Dobre wieści z Grupy Żywiec - po entuzjastycznym przyjęciu obu warek warzonego w cieszyńskim Browarze Zamkowym piwa Mastnego (sprzedało się wszystkie 250 tys. butelek), zapadła decyzja o dalszej produkcji tego znakomitego trunku. Oto co można przeczytać w komunikacie GŻ:

„Mastne zostało już uwarzone i obecnie leżakuje w piwnicach Brackiego Browaru Zamkowego w temp. ok. 2-3 stopni C. Z uwarzonych 797 000 l, 624 000 Mastnego rozlane zostanie do 0,5-litrowych butelek, a 173 hl znajdzie się w 30-litrowych kegach. Rozlew planowany jest między 9-11 czerwca. Już dziś właściciele pubów i restauracji zamówili ok. 100 000 l.

Premiera trzeciej partii Mastnego nastąpi w czasie Święta Trzech Braci w Cieszynie. Tego samego dnia Bracki Browar Zamkowy zostanie ponownie otwarty dla zwiedzających (bezpłatnie), a wszyscy, którzy przybędą na dziedziniec browaru na wzgórzu nad Olza wezmą udział w pikniku. Po premierze 19 czerwca w czasie Święta Trzech Braci piwo będzie można kupić w wybranych sklepach na terenie woj. śląskiego".

19 czerwca już niedługo, a ja mam upatrzony sklep, w którym Mastne na pewno będzie. :)

==Radar==

Coberg (Browar Fuhrmann)

2011-06-02T20:22:00.003+02:00

O rany, a to co za siury?

Wziąłem odruchowo z półki, bo spodobała mi się ta czerwona pucha, a i skromność motywów zdobniczych wydała mi się jakaś taka szlachetna. Niska cena nawet mnie nie odstraszyła ze względu na niską zawartość alkoholu, zresztą browar z Połczyna Zdroju siedzi mi w głowie jako taki lepszy jakościowo od Głubczyc dostawca nołnejmów do marketów.

Degustacja błyskawicznie rozwiała moje nadzieje na przyzwoity produkt. Wygląda to wprawdzie całkiem nieźle – słomkowy kolor, trzymający się powierzchni kożuszek piany – a w zapachu można wyczuć nutkę chmielu, jednak po wzięciu pierwszego łyka miałem ochotę splunąć nim do zlewu. Coberg smakuje jak woda z dodatkiem kwasku cytrynowego, nawet nie woda mineralna, tylko kranówka zaprawiona sztuczną „cytrynką”. Liczyłem na to, że po ogrzaniu odda choć trochę piwnego smaku, ale nic z tego. Nie byłem w stanie zmęczyć nawet połowy i ¾ kufla poszło do ścieku. Odradzam, to nie jest piwo.

==Radar==

Alkohol: 3%, ekstrakt: nie podano
Cena: 1,29 zł (Tesco)

Ocena: 1,5/10

+ estetyka puszki, wygląd w kuflu

- smakuje jak woda, którą płukano kadzie po piwie
- zerowe doznania smakowe
- nie byłem w stanie wypić do końca

Lubuskie Jasne (Browar Witnica)

2011-06-01T19:30:00.001+02:00

Odpowiedź Witnicy na Noteckie z Czarnkowa?

Po nalaniu do szklanki pieni się umiarkowanie, kołderka piany jest bardzo ładna, choć dość szybko znika. Wygląd bardzo elegancki – nieskazitelny złoty kolor, drobniutkie bąbelki gazu. Nos łatwo wychwytuje przyjemny aromat chmielu na pierwszym planie i słód, początkowo w roli aktora drugoplanowego, z czasem przyćmiewający gwiazdora. Pytanie z pierwszego akapitu wiąże się z dość solidnym nachmieleniem Lubuskiego – na języku po każdym łyku pozostają wyraziste wspomnienia aromatycznej goryczki. Jest to bardzo miłe doznanie, czuć, że w browarze używa się dobrego chmielu. Od Noteckiego różni Lubuskie zawiesiście gęsta słodowa baza. Z czasem piwo robi się coraz cięższe i słodsze. Nie na tyle, by popsuć przyjemność obcowania z wytrawną goryczką, ale na tyle, by stwierdzić, że niewiele ma wspólnego z orzeźwiającym pilsem.

Dobre piwo dla smakoszy piw słodowych z akcentami goryczkowymi. Górne rejony średniej półki.

==Radar==

Alkohol: 6,1%, ekstrakt: nie podano
Cena: 3,99 zł (Tesco)

Ocena: 7/10

+ dobrze nachmielone
+ bardzo konkretne, gęste w ustach

- z czasem nieco zbyt słodkie
- szybko znikająca piana

Kult Pszenicznoje (Browar Krynica, Białoruś)

2011-05-23T21:16:00.001+02:00

Piwa z Ukrainy to już stali bywalce w polskich sklepach, jednak z produktem importowanym z kołchozu Łukaszenki spotykam się po raz pierwszy. I jaka adekwatna nazwa!

Tak po prawdzie jest to w ogóle pierwszy produkt spożywczy z Białorusi, z jakim się stykam moimi kubkami smakowymi. Jak wypadła konfrontacja? Kult to typowy przedstawiciel średniej klasy pszeniczniaków, o zawartości alkoholu nieco niższej niż większość mi znanych. Po przelaniu do szklanki pieni się niespecjalnie obficie, nie ucieka ze szkła, jak choćby Franziskaner, z którym porównywałem to piwo w ostatni weekend. Piana szybko opada i nie chroni tak dobrze zawartości naczynia jak pszenica niemiecka. Kult w smaku jest mocno drożdżowy, dominuje chlebowa nuta i skromne goździki. Wydaje się trochę „cienki”, pozbawiony słodowej głębi, która wspomnianym Franziskanerowi dodaje konkretu.

Ogólnie jest to piwo ze średniej półki, z pewnością godne polecenia na upał, ale już do delektowania się smakiem wybrałbym coś innego. Zachęcająca jest też cena, ale z tego co wyczytałem w sieci, może ona wynikać z małego zainteresowania konsumentów, a to by źle wróżyło dalszej sprzedaży u nas tego białoruskiego rarytasu.

==Radar==

Alkohol: 4,5%, ekstrakt: 12%
Cena: 3,79 zł (Tesco)

Ocena: 6/10

+ cyrylica, pochodzenie
+ dobre na upał, orzeźwiające

- słaba piana
- płaski smak
- wrażenie nijakości – okolice Okocimia Pszenicznego

Magnus Żurawinowy (Browar Jagiełło)

2011-05-07T12:54:00.003+02:00

I kolejny smakowy Magnus – tym razem jeszcze ciekawszy!

Już po otwarciu butelki w nos uderza charakterystyczny owocowy zapach – suszonej żurawiny, którą można dostać w większości marketów spożywczych (w dziale dodatki do ciast J). Piwo kolorystycznie przypomina bardzo Magnusa Czekoladowego – jest to kolor mocnej herbaty, z miedzianymi akcentami. Piana nie robi dużego wrażenia, ale też w takich piwach nie jest najważniejszym elementem. Pierwszy łyk i... zaskoczenie. Wyczuwam akcenty palenia, a nawet czekolady, ale żadnej żurawiny! Dopiero z czasem pojawia się ta owocowa nuta. Każdy kolejny łyk przynosi więcej całkiem przyjemnej, kwaskowatej frajdy. Browar wykazał się wzorową wstrzemięźliwością, dozując bardzo oszczędnie owocowe posmaki. Sprawia to, że Magnus Żurawinowy nie jest piwem jednowymiarowym i jednostajnym. Do końca sączenia tej małej butelki odkrywałem w nim różne ciekawe niuanse smakowe.

Kolejne „damskie” piwo i - guilty pleasure dla mężczyzn.

==Radar==

Alkohol: 6%, ekstrakt: 14,2% wag.
Cena: 3 zł

Ocena: 8/10

+ świetnie zbalansowane
+ aromat żurawiny nie przytłacza innych smaków

- brak informacji o składzie

Magnus Czekoladowy (Browar Jagiełło)

2011-05-06T13:03:00.003+02:00

Piwo o smaku czekolady? Czemu nie, spróbujmy!

Do tej pory piwo smakowe kojarzyło mi się jak najgorzej. Z jednej strony paskudne produkty koncernów w rodzaju Redd’s czy Gingersa, z drugiej (al)chemiczne smaczki piw marketowych w stylu Trixxa Malinowego. Na szczęście jest jeszcze trzecia strona, z której macha do nas browar Jagiełło, od pewnego czasu konsekwentnie rozbudowujący segment piw o różnych, często niecodziennych, smakach. Przykładem Magnus Czekoladowy.

Po przelaniu do szklanki krótkotrwała, skromna piana. Piwo ma kolor bardzo mocnej herbaty, wpadający w brąz. Wysycenie średnie, szybko malejące. Zapach – kakao z pianką. Praktycznie brak oznak piwnych. W smaku jest to raczej rodzaj zimnego napoju z proszku czekoladowego. Nie czekolady w postaci tabliczki, ale właśnie czekolady w proszku, nie najwyższej jakości. Niemniej jednak całkiem przyjemny, nie za słodki, mile pieszczący podniebienie. Zapomnijcie o goryczce czy palonym słodzie – tu dominuje tylko i wyłącznie napój czekoladowy z niewielkim gazem. Fajne to jest, choć niewiele ma wspólnego z piwem. Ciekawi mnie tylko, co w tym napoju robią wymienione na etykiecie słody w liczbie pięciu. Nie wiadomo, jakie i jaki efekt dają – producent poskąpił jakichkolwiek informacji o składzie oprócz obowiązkowego „zawiera słód jęczmienny”.

Dobre małe piwko na deser. Można popić nim ciastko albo lody z bitą śmietaną. Drogie panie – zainteresowane?

==Radar==

Alkohol: 6%, ekstrakt: 14,2% wag.
Cena: 2,95 zł

Ocena: 7/10

+ piwo, którego nie należy zagryzać chipsami
+ wyraźny smak czekolady...

- ...ale takiej w proszku
- mało piwa w piwie

Lipcowe Niepasteryzowane (Browar Jagiełło)

2011-05-05T20:37:00.001+02:00

Tego typu piwa najlepiej wchodzą na rozgrzany organizm. Ważna jest gasząca pragnienie goryczka i mniejsza objętość butelki – w sam raz, żeby uzupełnić płyny, a nie przepełnić pęcherza. W takiej roli doskonale sprawdza się Noteckie, jak będzie z Lipcowym?

Ja to umiem nalać! W kilku recenzjach spotkałem się z zarzutem, że piwo słabo się pieni, a u mnie wyszła niezła czapa :) Fakt, że szybko straciła na dostojności, ale do końca konsumpcji coś białego na powierzchni pływało. Zapach z kategorii „słód i chmiel”. Pierwszy łyk i wrażenie braku głębi, jakieś wodniste mi się wydało. Na szczęście dalej było już lepiej, odezwał się słód, a potem fajna goryczka. Niestety pod koniec ujawnił się też alkohol – można by spokojnie zejść trochę z procentami i wtedy ten słód pilzneński mógłby przyczynić się do określenia Lipcowego mianem porządnego pilsa.

Piwo jest ok, choć nie porywa. Niepozorna, stylizowana na klasę robotniczą etykieta podoba mi się. Gdyby nieco osłabić moc, Lipcowe mogłoby rywalizować z Noteckim.

==Radar==

Alkohol: do 6%, ekstrakt: 12,1% wag.
Cena: 2,35 zł

Ocena: 7/10

+ oldskul
+ goryczka

- za dużo alko

Raciborskie Miodowe (Browar Zamkowy w Raciborzu)

2011-05-04T20:38:00.004+02:00

Pisałem ostatnio, że mam już po dziurki w nosie piw miodowych, ale wobec nowości z pobliskiego Raciborza po prostu nie mogłem przejść obojętnie.

Raciborskie Miodowe okazało się bardzo miłą niespodzianką. Zacznijmy jednak tradycyjnie od wyglądu. Po nalaniu do kufla oczom ukazuje się jasne, nieprzejrzyste piwo ozdobione około centymetrowej grubości kożuchem piany, która dość szybko odchodzi w niepamięć. Wysycenie średnie, zapach chmielowo-miodowy. W smaku jest miód, ale zupełnie nie dominuje. Dość łatwo „wymacać” goryczkę, a nawet słodową bazę, co dobrze świadczy o umiejętnościach piwowara z Raciborza. Miodowe jest ładnie zbalansowane, nie za słodkie, momentami wręcz wytrawne, co sprawia, że konsumpcja nie jest nużąca, a piwo smakuje orzeźwiająco do samego końca.

Cieszy mnie rozważne podejście browaru do tematu piw miodowych – kolejny nieznośny ulepek nikomu nie jest potrzebny, a kobiety i tak wolą Karmi :) Smaczne piwo, które sprawia, że nie skreślam tego podgatunku z mojej listy zakupów przy następnej wizycie w sklepie.

==Radar==

Alkohol: 5%, ekstrakt: nie podano
Cena: 4,20 zł

Ocena: 8/10

+ jest miód, ale i piwo
+ nieprzesłodzone

- słaba piana

Maxi King 10% (Sulimar)

2011-05-01T11:58:00.001+02:00

Ki diabeł mnie podkusił, żeby kupić to coś?

Winię za to sprzedawcę, który umieścił „Króla Lwa” na tej samej półce co piwa z browaru Fortuna. A że się spieszyłem, to butelka wylądowała przy kasie jakoś samoistnie. Dopiero w domu zorientowałem się, że mam do czynienia z wykwintnym napitkiem o mocy 10% wyprodukowanym w ulubionym przez amatorów niskobudżetowych mocarzy browarze w Piotrkowie.

Nie ma sensu się rozpisywać. Z wyglądu co prawda Maxi King prezentuje się całkiem estetycznie, jest ciemnozłoty kolor, ładna piana itede, ale wystarczy jeden łyk, by nabrać szacunku do panów zaczynających dzień dwoma takimi „piwkami”. Alkohol w smaku jest tak porażająco mocny, że ma się wrażenie, jakby miał za chwilę przeżreć delikatny nabłonek jamy ustnej z bezwzględnością kwasu siarkowego. Walczyłem do połowy kufla, reszta spotkała się wraz z innymi płynnymi odpadami cywilizacji w rurze o szerokim profilu.

Nawiasem mówiąc napitek musi mieć swoich zwolenników również poza granicami naszej pięknej ojczyzny, skoro producent na kontrze umieścił notkę w aż ośmiu językach obcych. No to bon appetit, druzja!

==Radar==

Alkohol: 10%, ekstrakt: nie podano
Cena: 2,80 zł

Ocena: 2/10

+ „rich full flavours” – cokolwiek mieli na myśli

- reszta

Lwówek Książęcy po raz drugi (Browar Lwówek)

2011-04-20T18:25:00.003+02:00

Pisanie o piwie jest zadaniem naprawdę trudnym. Nie tylko dlatego, że zamiast się zrelaksować podczas degustacji trzeba ciągle wytężać zmysły i zapamiętywać swoje wrażenia, aby je potem zapisać. Także – a nawet przede wszystkim – dlatego, że piwa się ciągle zmieniają i recenzja sprzed kilku miesięcy może stracić rację bytu.

Doskonały przykład to Lwówek Książęcy. Jakiś czas temu wystawiłem mu całkiem ładną notę 7,5. Teraz trafiła do mojej szklanki odświeżona wersja tego piwa. Zmieniła się etykieta, zmieniła zawartość alkoholu. Na etykiecie pojawił się dumny napis: Najlepsze polskie piwo jasne do 13° blg według plebiscytu Browar.biz 2010. No taa, ale to był rok 2010, teraz jest jedynka z tyłu i zmianie uległ też smak. Na gorsze, rzecz jasna.

Lwówek „nieutrwalony” (określenie to pojawiło się ostatnio zastępując nadużywane przez koncerny „piwo niepasteryzowane”) jest niestety kwaśny. Nie kwasem piwa zepsutego (stał grzecznie w sklepowej lodówce), ale po prostu podszyty kwaskiem. Nie wiem, może miał to być jakiś orzeźwiający akcent, ale nie wyszedł. Gdzieś tak od połowy Książę zrobił się gorzki. I znowu – nie goryczkowy, nie aromatyczny, ale właśnie nieprzyjemnie gorzki. W ogóle nie było w nim głębi. Smutne piwo.

Pozostałe parametry okej, piana wysoka, kolor ładny, wysycenie – niespodzianka – dość niskie. Niewątpliwie obecny Lwówek Książęcy nie ma nic wspólnego z piwem opisywanym przeze mnie w końcówce sierpnia ub.r. Życie jest pełne zaskoczeń, szkoda, że czasem niemiłych.

==Radar==

Alkohol: 5,4%, ekstrakt: 12,1% wag.
Cena: 3,50 zł

Ocena: 5/10

+ wciąż dość przyzwoite piwo...

- ...ale mając w pamięci poprzednią wersję czuję się oszukany
- kwaśne
- gorzkie
- a cena poszła w górę

Piwo na miodzie gryczanym (Browar Jabłonowo)

2011-04-17T09:23:00.002+02:00

W browarze Jabłonowo zorientowali się wreszcie, że trzepanie taśmowo niskobudżetowych piw dla hipermarketów to nie jest dobry pomysł na długofalowy rozwój. Dlatego najpierw poprawili swój flagowy produkt (Belfast), a teraz atakują wyższe półki sklepowe modnym piwem miodowym.

A żeby nie było zbyt nudno, zrobili miodowe ciemne, a żeby jeszcze się wyróżnić, miód jest gryczany. Dodatkowo w składzie znajduje się gryka, ale w jakiej postaci, tego już nie wiem, a producent też o tym nie pisze. Naturalnym konkurentem dla piwa z Jabłonowa jest Czarne Miodowe z Fortuny i do niego najsensowniej będzie się odnieść. Zacznijmy od wyglądu: ciemne, lecz nie czarne, pod światło mętne, z krótką, szybko znikającą pianą. W zapachu miód z landrynkami. Wyjaśnienie tkwi w składzie, a jest nim aromat miodu. Zupełnie niepotrzebny, naprawdę nie odczuwam potrzeby tak mocnego zapachu, to w końcu piwo, a nie napój miodowy!

Smak jest całkiem przyjemny. Nie za słodki, z lekko gorzkawą nutą (niekoniecznie od chmielowej goryczki, to może być akurat zasługa miodu gryczanego), piwo całkiem dobrze wchodzi dzięki umiejętnie dobranemu wysyceniu. Brak obecnej w Czarnym karmelowej nuty, co mnie akurat cieszy. Niestety, jest to kolejne polskie piwo, w którym miód pełni tylko rolę dosładzacza, a nie elementu fermentacji. Z tego powodu uważam obecną modę na „piwa miodowe” za przereklamowany trend, który szybko przeminie. Równie dobrze można sobie przecież jasne lub ciemne piwo zaprawić w domu ulubionym miodem – efekt będzie identyczny. Dopóki nie zmieni się metoda produkcji (a właściwie cała filozofia związana z piwami smakowymi w Polsce, które są tworzone jak napoje gazowane: piwo + sok), nie będę traktował ich jako coś więcej niż jednorazową przygodę. W tej dziedzinie jest jeszcze u nas wiele do zrobienia – na razie widzę tylko koniunkturalizm browarów.

Mam pewne wątpliwości co do wizerunku tego piwa. Po pierwsze nazwa. A właściwie jej brak. „Piwo na miodzie gryczanym” to nie nazwa, tylko opis. Spore przeoczenie. Po drugie etykieta. W założeniu pewnie nawiązująca do produktów domowych, mnie wydaje się infantylna. W dodatku użycie „ręcznej” czcionki utrudnia odczytanie informacji z kontry.

Podsumowując: piwo udane, a jak na Jabłonowo wręcz świetne i dobrze rokujące temu browarowi, jednak ja odczuwam już znudzenie tym smakiem i raczej wracał nie będę.

==Radar==

Alkohol: 5,2%, ekstrakt: nie podano
Cena: 4,80 zł

Ocena: 7/10

+ niefiltrowane
+ jak na browar Jabłonowo widać bardzo duży skok jakości
+ nie lepi ust

- niepotrzebny dodatek aromatu miodowego
- infantylna oprawa graficzna, brak nazwy z prawdziwego zdarzenia

Skalak 12% (Pivovar Rohozec, Czechy)

2011-04-16T10:21:00.001+02:00

Idą upały (idą, prawda?) – to może warto mieć pod ręką „dwunastkę” z czeskiego browaru Rohozec?

Klasyczny jasny lager od naszych południowych sąsiadów. Elegancki, goryczkowy, orzeźwiający. Nalewa się z ładną pianą. Kolor to ciemne złoto, wysycenie duże, spadające do średniego, zapach chmielowy. W smaku atakuje aromatyczna goryczka, która wraz z ogrzewaniem się piwa ustępuje miejsca delikatnemu posmakowi słodu.

Pije się je przyjemnie, nawet nie czuć obecnego w składzie cukru. Czasem za to wyskoczy kwasek cytrynowy, który również się tu przypałętał w roli przeciwutleniacza.

Piwo solidne, ale jak na czeskie warunki dość przeciętne. Odpowiadając na pytanie z pierwszego akapitu – jasne, że warto, choć równie dobrze może to być jakiś dobry polski pils, za którego zapłacimy nieco mniej niż za importowanego Skalaka.

==Radar==

Alkohol: 5,3%, ekstrakt: 12%
Cena: 3,80 zł

Ocena: 7/10

+ wyraźna goryczka
+ ładna piana
+ uczucie orzeźwienia

- nieco wodnisty smak
- cukier w składzie

Krzepkie (Browar Kormoran)

2011-04-13T20:36:00.002+02:00

Zwykle staram się unikać „mocarzy” – piwo powyżej 6,5% alkoholu nie będące porterem po prostu mi nie podchodzi. Ale goście z Kormorana sprzedadzą mi wszystko – nie potrafię oprzeć się urodzie etykiet na ich piwach.

Przystępowałem do degustacji z nadzieją, że tacy fachowcy jak ci z Olsztyna wycisną z tej nielubianej przeze mnie formuły wszystkie soki i udowodnią, że da się zrobić smaczne piwo mocne. Zaczęło się obiecująco: obfita piana, która nie mieściła się w kuflu (dość szybko zaczęła znikać, ale do końca na powierzchni pozostawał ładny kożuszek), piękny bursztynowy kolor i przyjemny zapach zimnej wody ze studni, jak w piwach niepasteryzowanych. Niestety! Pierwszy łyk brutalnie sprowadził mnie z orbity na ziemię. Krzepkie kopie prądem jak bateria przyłożona do języka. Jest straszliwie alkoholowe, a ja tak bardzo tego nie lubię!

Szczęście w nieszczęściu – nie jest tak słodkie jak u konkurencji. Przełyk czasem popieści miła goryczka, wysycenie jest niezłe – jednak to nie zmienia faktu, że każdy kolejny łyk okupiony jest coraz większym skrzywieniem mojej fizys. Co oznacza, że drugi raz już się nie dam złapać na tę stylową etykietę – nie dla mnie takie krzepkie mózgotrzepy!

==Radar==

Alkohol: 7,4%, ekstrakt: 14,5% wag.
Cena: 3,70 zł

Ocena: 5,5/10

+ dostojny wygląd
+ oprawa graficzna jak zwykle u Kormorana – klasa

- zbyt mocno wyczuwalny alkohol
- dochodząca z czasem do głosu słodycz

Złoty Smok (Browar Fortuna)

2011-04-09T13:31:00.001+02:00

Kolejny degustowany przeze mnie Smok należy podobno do kategorii „piwo marcowe” (Maerzenbier), czyli w założeniu trunku sezonowego. Choć browar Fortuna tego warunku nie przestrzega (Złoty Smok jest dostępny przez cały rok), pozostałe cechy charakterystyczne piwa marcowego zachowuje.

Po nalaniu prezentuje się naprawdę świetnie: gęsta puszysta piana w beżowym odcieniu, utrzymująca się bardzo długo i hojnie ozdabiająca szkło; samo piwo ma kolor mocnej herbaty, pod światło łyska złotem. Wysycenie dość mocne, wyczuwalne na języku i podniebieniu. Zapach – początkowo niewyraźny, piwniczny, z czasem uwalniający aromaty słodowe. W smaku początkowo wyraźnie wyczuwalny karmel, wraz z ogrzewaniem się piwa w temperaturze pokojowej coraz mniej natarczywy z tendencją zanikającą; na pierwszy plan wychodzą nuty goryczkowe i słodowe. Orzeźwiające, niesłodkie, fajnie musujące w przełyku.

Smakowało mi do końca. Co prawda nie mogę powiedzieć, że Złoty Smok mnie zachwycił, ale to naprawdę bardzo dobre piwo i co ważne – na etykiecie nie ma ani jednego kłamstwa. Wszystko się zgadza, łącznie ze stwierdzeniem: „zdobiąca je jasnokremowa piana zasilana jest ustawicznie tysiącami naturalnie powstających bąbelków”.

==Radar==

Alkohol: 5,8%, ekstrakt: 12,2% wag.
Cena: 3,20 zł

Ocena: 8/10

+ pięknie się prezentuje
+ orzeźwiające dzięki intensywnie pracującym bąbelkom
+ dobre do końca

- nigdy nie przepadałem za piwami z dodatkiem słodu karmelowego
- brakuje mu czegoś wybitnie charakterystycznego w smaku
- nadużywanie określenia „piwo marcowe”; może zmienić na „piwo typu Maerzen”?

Czarne Miodowe (Browar Fortuna)

2011-04-07T18:58:00.003+02:00

Jakieś półtora roku temu na FFE pisałem o tym piwie i nie byłem nim specjalnie zachwycony. Niedawno spróbowałem go w pubie z beczki w wersji niepasteryzowanej i smakowało rewelacyjnie. Dlatego postanowiłem odnowić znajomość z wersją butelkową.

No i wyszło, że jednak różnica między niepasterem z beczki a pasterem z flaszki jest - i to duża. Może nie kolosalna (choć korciło mnie, żeby tego słowa użyć), ale wyczuwalna wyraźnie.

Po nalaniu do kufla pieni się słabo i bardzo krótko. Kolor – czarny z rdzawym odcieniem. Zapach – jak ze słoika z miodem. Pierwszy łyk - i zamiast spodziewanej słodyczy miodu czuję przede wszystkim gorzkawy smak karmelu. Jak podczas wspomnianej degustacji w 2009, tak i dziś Czarne Miodowe od razu zalazło mi za skórę tym popiołkowym smaczkiem. Choć niezbyt mi się to spodobało, muszę pochwalić browar – utrzymali to piwo na tym samym poziomie przez całkiem długi czas. Nie poprawili go, ale i nie spieprzyli. To chyba dobrze świadczy o kontroli jakości w Fortunie?

Wracając do Czarnego. Okej, piło się je w miarę bezboleśnie. Z czasem miód coraz wyraźniej dochodzi do głosu, w żadnym momencie jednak nie atakuje lepką słodyczą. Wydaje mi się, że rozumiem zamysł browarników z Miłosława – chcieli uniknąć przesadnej słodyczy, którą sam często krytykowałem w przypadku piw miodowych innych browarów. Rzecz w tym, że w pubie to piwo miało bardziej harmonijny smak, nie było w nim tej przykrej dominacji słodu karmelowego. To by się dało poprawić i w wersji butelkowej, ale wnioskując z poprzedniego akapitu – raczej nie ma na to szansy. Pozostaje raczenie się Czarnym z miodem z beczki w miejscach, o których wiedzą tylko nieliczni...

Swoją drogą ciekawi mnie, jakiego miodu używa Fortuna (i inne browary). Bo jeśli jest to jakaś podejrzana mieszanka miodów importowanych z Chin, to może lepiej unikać częstego spożywania zaprawionych nim trunków. To nie jest żadna szpila, ale producent mógłby podawać na etykiecie pochodzenie tak istotnego składnika. A może jestem po prostu przewrażliwiony na tym punkcie.

==Radar==

Alkohol: 5,6%, ekstrakt: 12,2% wag.
Cena: 4 zł

Ocena: 6,5/10

+ przyjemny zapach miodu
+ nie jest za słodkie

- dominujący smak karmelu
- kiepska piana

Twierdzowe Niepasteryzowane (Browar Zamkowy w Raciborzu)

2011-03-18T21:20:00.002+01:00

Kolejne ciekawe piwo z Raciborza.

Tym razem niepasteryzowane, co potwierdza krótki termin przydatności do spożycia (pamiętajcie, żeby nie kupować takiego piwa, jeśli w sklepie stoi na półce w temperaturze kilkunastu stopni – ma być w lodówce i już). Byłem ciekaw, czy oprócz nieco niższej zawartości alkoholu będzie się czymś różniło od prezentowanego w poprzednim poście Raciborskiego.

I owszem. Zachowuje się zupełnie inaczej - nalane ze sporej wysokości produkuje zaledwie cienki kożuszek piany, który bardzo szybko ulatuje w bliżej nieokreśloną przestrzeń. Kolor złocistomiedziany, wysycenie dość intensywne, do połowy kufla nawet szczypiące w podniebienie, potem spadające. W smaku wyraźna goryczka osadzająca się na kubkach smakowych, pod nią mocny aromat słodu z czasem coraz wyraźniej dochodzący do głosu – również w zapachu. Twierdzowe ma w sobie intrygujący chłód i przyjemną rześkość, nie wynikające wyłącznie z ponaddobowego przebywania w lodówce. Bardzo sycące, pełne, na niezłym poziomie.

Dwóch pod rząd raczej bym nie wypił, ale na początek wieczoru w piwiarni – w sam raz.

==Radar==

Alkohol: 4,5%, ekstrakt: nie podano
Cena: 3,30 zł (Olo, Gliwice)

Ocena: 7,5/10

+ wyrazista goryczka
+ pełne, nie sprawia wrażenia wodnistego

- brak piany
- podczas picia smak wyraźnie się zmienia

Raciborskie (Browar Zamkowy w Raciborzu)

2011-03-17T20:44:00.002+01:00

„My piwo tworzymy, inni je produkują”. Butne hasło, ale czy nie na wyrost?

Browar Zamkowy to doskonały przykład nowego trendu na rynku piwnym w Polsce. Zakłady, które upadły przed laty z powodu braku rentowności, odradzają się jak feniks z popiołów, wyciągają ze zbutwiałych kufrów (nawet jeśli istnieją tylko w wyobraźni marketingowców) stare receptury, wracają do tradycyjnych, powolnych metod produkcji i wypuszczają do sklepów coraz to nowe marki piwa. I to działa!

Raciborskie, według opisu na kontrze, fermentuje w otwartych kadziach i leżakuje ponad miesiąc. Sprawdźmy, czy rzeczywiście zasługuje na miano „piwa dla prawdziwych koneserów”.

Po nalaniu do kufla nie pieni się szczególnie mocno. Piana jest dość krótkotrwała, prawie nie zostawia śladów na szkle. Wysycenie średnie, zanikające, bąbelki gazu bardzo drobne. Kolor – piękny, dostojny bursztyn. W zapachu delikatnie słodowe. Smakuje – jeśli wierzyć temu co piszą różne browary – jak tradycyjne polskie piwo. To znaczy nie jak czeski goryczkowy pils, a bardziej zasadniczo, masywnie, słodowo. Na szczęście nie jest słodkie – słodycz można wyczuć gdzieś w tle, ale absolutnie nie dominuje. Dzięki temu sączy się je przyjemnie, choć nie da się ukryć, że wielkiej głębi w nim nie ma. Pod koniec do głosu dochodzi aromatyczna goryczka, a całość nabiera miodowego posmaku.

To nie jest piwo szczególnie wybitne, ale z pewnością zasługuje na miano dobrego wspomagacza knajpianych dysput.

==Radar==

Alkohol: 5%, ekstrakt: nie podano
Cena: 3,20 zł (Olo, Gliwice)

Ocena: 7,5/10

+ zasadnicze, słodowe piwo
+ trzyma poziom do końca

- szybko znikająca piana
- szybko traci gaz

Srebrny Smok (Browar Fortuna)

2011-03-16T20:16:00.001+01:00

Przy okazji zakończonej dopiero co ankiety wyszło szydło z worka – na Teraz piwo! nie ma ani jednej recenzji piwa z Fortuny! To się musi zmienić!

Na początek weźmy się za najniższy w hierarchii „model” z serii Smoków – typowy, w miarę tani pils. Piwko to w wersji niepasteryzowanej często zamawiam w ulubionej ostatnio piwiarni i zawsze mi smakuje. W butelce mamy odmianę pasteryzowaną, ale różnica w smaku jest raczej niewyczuwalna, przynajmniej ja nie jestem w stanie jej określić.

Srebrny Smok nalewa się z niezłą, grubą i puszystą pianą, która sprawia wrażenie takiej, co za chwilę wyparuje, ale okazuje się całkiem trwała. Zapach chmielowo-słodowy, piwniczny, bliski standardom czarnkowskim. Wysycenie jest początkowo dość wysokie, jednak bardzo szybko spada i już w połowie szklanki trochę go brakuje. W smaku nie ma żadnej dominującej nuty: akcenty słodowe ładnie harmonizują z chmielową goryczką. Srebrny Smok ma charakterystykę typową dla tak zwanych zaspakajaczy pragnienia. Idealne na upał, świetnie wchodzi, gdy jesteś bardzo spragniony.

Dodatkowym atutem jest cena - bardzo konkurencyjna w stosunku do oferty koncernów (oczywiście zdaję sobie sprawę, że są sprzedawcy, którzy żyłują cenę – nie dajcie się naciągnąć). Piwo zdecydowanie warte polecenia piwoszom ceniącym tradycyjny smak pilsa.

==Radar==

Alkohol: 5,8%, ekstrakt: 12,2% wag.
Cena: 2,75 zł (Olo, Gliwice)

Ocena: 7/10

+ dobrze wyważone proporcje między smakiem słodu i goryczką
+ orzeźwiające, dobrze wchodzi
+ niezła piana

- szybko spadające wysycenie
- mogło by być bardziej wytrawne, ostrzejsze

Ciechan ulubionym browarem czytelników Teraz piwo!

2011-03-15T13:57:00.001+01:00

W drugiej ankiecie zapytałem Was, który z wymienionych małych i średnich browarów uważacie za najlepszy. Najlepszy - czyli warzący najsmaczniejsze piwo, mający do zaoferowania coś więcej od koncernowych fabryk. Znamy już wyniki głosowania!

Bezapelacyjnym zwycięzcą okazał się Browar Ciechan, zgarniając 19% głosów. Na niższych stopniach podium znalazły się browary Amber i Czarnków (15%) przedzielone różnicą zaledwie jednego głosu! Próg 10% wskazań przekroczył jeszcze tylko Kormoran z Olsztyna, zajmując zacne czwarte miejsce. Warto zauważyć całkiem mocną pozycję Witnicy, która doganiała czołówkę (8%) i słabą Corneliusa, który zebrał ledwo 4% głosów.

Oto szczegółowe wyniki:

Dzięki za udział w ankiecie!

==Radar==

Górnik 1948 (Browar Van Pur)

2011-02-28T17:40:00.001+01:00

Panie i panowie kibice – oficjalne piwo Górnika Zabrze.

Wcześniej nie miałem do czynienia z takimi wynalazkami, może poza GolBeerem, ale to nie było piwo klubowe. Jak czytamy na kontrze, 30 gr z każdej sprzedanej butelki idzie na klub – obawiam się jednak, że dużych kwot z tego nie będzie. Wyobrażacie sobie sprzedaż tego piwa w sąsiednich Gliwicach? Fizycznie niemożliwe. Sprzedawcy musza się wykazać odpowiednią wiedzą „sportową” – w których miastach się Górnika lubi, a w których z nim wojuje. Przypuszczam jednak, że Górnik 1948 to lokalna ciekawostka i poza Zabrzem będzie niedostępny. Mam tylko nadzieję, że warzy się go na miejscu, a nie w Rakszawie (Browary Górnośląskie należą do Van Pura).

Jak zatem smakuje zwycięstwo? Jak środek tabeli. Nie jest to piwo fatalne, jak się spodziewałem. Nalewa się z solidną gruboziarnistą pianą, która szybko znika, ale pozostawia po sobie jakiś ślad na dłużej. Kolor złoty, piwo klarowne. Wysycenie dość wysokie, ale przyjemne, nie drażni. Smak łagodny, z niewielką goryczką. Górnik sprawia wrażenie nieco wodnistego, ale dzięki niskiej zawartości alkoholu nie staje się to jego wielką wadą. Finisz nawet udany, obyło się bez dramatu. Nie jest to piwo wysokich lotów, ale czego się spodziewać za taką cenę (pamiętajmy o odjęciu 30 gr na klub!)?

==Radar==

Alkohol: 4%, ekstrakt: nie podano
Cena: 2,29 zł (Real)

Ocena: 6/10

+ oryginalny pomysł na piwo „klubowe”
+ wypijalne do końca

- bez uniesień
- smakuje jak typowy puszkowiec Van Pura robiony dla Biedronki

Łomża Wyborowe (Browar Łomża/ Royal Unibrew)

2011-02-27T11:56:00.001+01:00

Piwa w bączkach mają w sobie coś takiego, że lepiej mi smakują od tych w półlitrowych butelkach. Ciekawe czy ta prawidłowość sprawdzi się też w przypadku Łomży Wyborowej?

Noteckie jest ciągle wzorcem nie do pobicia w tym segmencie, jednak Łomża Niepasteryzowane, która pojawiła się w ubiegłym roku, miło mnie zaskoczyła. Nalewam więc Wyborową (nazwa cokolwiek dyskusyjna) i widzę porządną pianę, która jednak szybko opada i redukuje się do ledwie kożuszka. Wysycenie dość niskie - zbyt niskie, co daje o sobie znać bliżej końca szklanki. Zapach nikły, lekko chmielowy. W smaku Łomża jest słodkawa, z nieznaczną goryczką. Ciut za mocna – wydaje mi się, że lepiej smakowałaby z obniżonym woltażem.

Piwo jest ok, pije się je przyjemnie do końca, ale czegoś mu brakuje, jakiegoś pazura. Solidny średniak, nic więcej.

==Radar==

Alkohol: 6%, ekstrakt: nie podano
Cena: 2,49 zł (Real)

Ocena: 6,5/10

+ przyzwoity lager

- ...który niczym się nie wyróżnia
- nieco zbyt słodki

Dobre wieści z dwóch małych browarów

2011-02-16T20:27:00.000+01:00

Coraz ciekawsze robi się sytuacja na polskim rynku piwnym - małe i średnie browary śmielej wysuwają noski poza swoje podwórko i nie tylko rozszerzają dystrybucję, ale także proponują coraz to nowe marki piwne.

Dla przykładu browar Witnica już niedługo zaprezentuje dwa zupełnie nowe piwa smakowe: jagodowe (!) i wiśniowe. Zielone im - poza kolorkiem - nie wyszło, ale może te owocowe będą ciekawsze? Mamy już Wiśnię w piwie i Magnusa Wiśniowego, zobaczymy co zaproponuje nam Witnica. Przy okazji warto zapoznać się z krótkim wywiadem, jakiego udzielił Portalowi Spożywczemu wiceprezes browaru, Zdzisław Czyrka.

Optymistyczne wieści płyną też browaru GAB z Wąsocza. Browar pozyskał inwestora i wznowi produkcję własnego piwa (przez ostatnie miesiące zakład był dzierżawiony przez browar Konstancin). Jak zapowiadają właściciele GAB-a, Emilia i Jan Kowalscy, już w połowie kwietnia powinny być gotowe pierwsze warki zupełnie nowych piw tego niewielkiego browaru. Wznowiona zostanie także produkcja znanych marek GAB-a, w tym cenionego stouta. Trochę więcej na ten temat tu.

Zapowiada się wiosna pod znakiem bąbelków :)

==Radar==

Perła Niepasteryzowana (Browar Perła)

2011-02-13T20:34:00.001+01:00

Perła wśród piw? Wolne żarty.

Ile jeszcze browarów popłynie na fali wmawiania konsumentom, że tzw. piwa niepasteryzowane oferują jakieś niesamowite doznania smakowo-zdrowotne? Browar w Lublinie najwyraźniej doszedł do wniosku, że wystarczy kiepskie piwo opatrzyć nazwą „niepasteryzowane”, a sukces murowany. Jeśli mam być szczery, to nie życzę Perle sukcesu. Jest to ni mniej, ni więcej, tylko kopia Kasztelana. O ile jednak kilka miesięcy temu Kasztelan był czymś nowym w ofercie koncernów, co mogło mu zyskać pewną moją życzliwość, to Perła jest tylko powieleniem marketingowego chwytu, niczym więcej.

Mamy tu do czynienia z piwem „niepasteryzowanym”, czyli takim, które może sobie stać w temperaturze pokojowej przez 3-5 miesięcy. Dobre sobie. Jak wiadomo, proces produkcji takiego potworka nie ma nic wspólnego z warzeniem prawdziwego piwa świeżego. Jestem coraz większym zwolennikiem opinii, że niepastery powinny być sprzedawane wyłącznie z beczki w pobliżu browaru – nalewanie ich do butelek czy puszek mija się z celem, zbyt trudno zapewnić im prawdziwą świeżość.

Wróćmy do Perły. To przeciętniak, jakich pełno w supermarketach. Gdyby nie nazwa, pewnie nigdy nie trafiłaby do mojego koszyka. Po przelaniu do szklanki pieni się bardzo krótko, piana opada błyskawicznie. Zapach daje jeszcze jakąś nadzieję – zalatuje wilgotną piwniczką tudzież studnią, jednak już pierwszy łyk rozwiewa wszelkie wątpliwości. Płaski smak, tępa goryczka i nasilający się z każdą chwilą zapach słodu. Kiepskiego słodu. Tyskie jak w mordę strzelił! Irytująco słaby produkt.

==Radar==

Alkohol: 6%, ekstrakt: nie podano
Cena: 2,79 zł (Tesco)

Ocena: 4/10

+ brązowa butelka, przyjemne etykieta i kapsel

- Tychy? Warka? Inne siki?
- piana złudzeń
- lepsze hasło niż piwo

Koreb Miodowe (Browar Koreb)

2011-02-09T18:20:00.001+01:00

Już wiem na pewno – ochota na piwa miodowe mi minęła.

Tak po prostu, znudziły mi się. Także dlatego, że cechuje je, również w obrębie jednej marki, straszliwa zmienność. Niezwykle łatwo takie piwo zepsuć, o czym przekonało się już wiele browarów eksperymentujących z piwami smakowymi.

Moje drugie spotkanie z wyrobami browaru w Łasku raczej mnie nie zachęca do ponownego zakupu tego rodzaju trunku. Po odkapslowaniu butelki Miodowe wprawdzie bardzo ładnie pachnie – jakby miodem gryczanym, tak że momentalnie w głowie rodzi się wizja piwa ciemnego. Niestety, po przelaniu piwa do kufla, zapach staje się mniej ciekawy, bardziej landrynkowo-soczkowy. Po degustacji Łaskiego Żywego nie spodziewałem się nadmiaru piany i niczym mnie Miodowe nie zaskoczyło. Piany tyle co kot napłakał. Kolor – ciemnozłoty. Wysycenie – umiarkowane. I wreszcie pora zakosztować tej miodowej uczty.

O, a cóż to? Pod miodową słodkością – całkiem naturalną, przyznaję – czai się jakiś kwaśny smaczek! Nadaje on Miodowemu posmak piwa z sokiem. Łee! Czyżby się skwasiło? Data przydatności dość odległa (tym razem trafiła mi się flaszka z kontrą, wow!), jednak jest to piwo „utrwalone naturalnie”, czyli według nowej nomenklatury – niepasteryzowane. Wszystko wskazuje na to, że dostawca wyrobów Koreba na stoisko regionalne do hipermarketu nie został poinstruowany, że należy je przechowywać w lodówce.

No i masz, trafiło mi się zepsute. Nie aż tak, żeby nie dało się dopić, ale bez wątpienia wynik próby smakowej został przez to zafałszowany. Czy mam z tego powodu potraktować browar pobłażliwie? No way, niech dba o to, żeby produkt trafił do konsumenta świeży i w dobrej formie. Zwłaszcza jak się za niego żąda 6 zł!

==Radar==

Alkohol: 7,2%, ekstrakt: brak informacji
Cena: 6 zł (stoisko okazjonalne)

Ocena: 5/10

+ naturalny miód w składzie
+ mało dokuczliwa moc

- kwaśne!
- bez piany
- drogie

Łaskie Żywe (Browar Koreb)

2011-02-07T18:52:00.001+01:00

Mój pierwszy raz z piwem z browaru w Łasku nastąpił za pośrednictwem stoiska z wyrobami regionalnymi w pasażu centrum handlowego. Na stoisku było 5 gatunków piwa w butelkach półlitrowych i oraz coś w wielgachnym gąsiorku. Do tego dwa kufle – mały i duży. Kupiłem dwa piwa na próbę (ceny jak w pubie) – dziś przedstawiam pierwsze z nich.

Łaskie Żywe jest piwem niefiltrowanym, co widać po przelaniu do szklanki, niepasteryzowanym. Jest mętne, w kolorze ciemnego złota. Nie udało mi się uzyskać porządnej piany – ten skromny kożuszek, który pokrył powierzchnię szklanki, ulotnił się w ciągu minuty. Żywe pachnie intensywnie słodem, przyjemnie - akurat takie piwa bardzo lubię. W smaku jest również słodowe, gęste i pełne, bogate w aromaty jakby miodowe, nieco żywiczne. W tle niezbyt mocna goryczka. Wysycenie dość wysokie, piwo przez większość czasu buzuje w ustach.

Smakowało mi, i owszem. Szkoda, że butelka zupełnie pozbawiona informacji (brak kontry), nie mogłem znaleźć nawet daty przydatności do spożycia!

==Radar==

Alkohol: 6,5%, ekstrakt: nie podano
Cena: 6 zł (stoisko okazjonalne)

Ocena: 8/10

+ głęboki, wielowarstwowy smak
+ sprawia wrażenie bardzo świeżego

- brak piany
- wysoka cena
- brak istotnych informacji na butelce

Łomża Miodowe (Browar Łomża/ Royal Unibrew)

2011-02-05T19:24:00.002+01:00

Moda na piwa z dodatkiem miodu nabiera już charakteru epidemii. Każdy mały i średni browar ma ambicję posiadania takiego piwa w swojej ofercie. Trend zauważają również koncerny i tak oto do Łomży „niepasteryzowanej” dołącza Łomża miodowa. W wersji limitowanej, a więc koncern Royal Unibrew zapuszcza kontrolnego żurawia, czy piwo się przyjmie na rynku.

Myślę, że ma szansę, podobnie jak Kasztelan dla przedtelewizorowych piwożłopów stał się synonimem dobrego gustu czy wręcz snobizmu (serio, słyszałem opinie, że to takie rewelacyjne piwo, naturalne, zdrowe...). Łomża chwali się, że do piwa dodaje naturalnego miodu „z podłomżyńskich pasiek”. Niewiele mi to mówi, zwłaszcza o rodzaju miodu. Dodaje też aromatu miodowego i to on głównie atakuje nos podczas konsumpcji. Piwo jest idealnie klarowne, mocno nasycone, jasnozłote w barwie. Przyjemnie zaskakuje wysoka i trwała piana – trzymała się do końca. W smaku wbrew oczekiwaniom nie ma wiele słodyczy – jest za to wyraźna goryczka, która momentami przyćmiewa smak miodowy. Jakby próbowano zrobić coś w stylu Opata medovego, czyli przeciwieństwo typowego krajowego ulepka. To fajny pomysł, jednak doskwierał mi natarczywy i jakiś sztuczny miodowy aromacik (choć na etykiecie walnęli „naturalny aromat miodu).

Albo mi już przeszła faza na piwa miodowe, albo ta Łomża wcale nie jest taka wspaniała, jakby chciał producent.

==Radar==

Alkohol: 5,7%, ekstrakt: nie podano
Cena: 3,58 zł (Carrefour)

Ocena: 6,5/10

+ bardzo dobra piana
+ nie atakuje natrętną słodyczą

- zbyt mocny zapach sugeruje nadmiar aromatu
- dość płaski smak, zwłaszcza na finiszu

Browar w Raciborzu niedługo wypuści dwa nowe piwa

2011-02-03T20:58:00.001+01:00

Z dzisiaj opublikowanej na Portalu Spożywczym krótkiej rozmowy z Ryszardem Sandeckim, prezesem Browaru Zamkowego, dowiadujemy się m.in., że już za miesiąc do sklepów trafią dwa zupełnie nowe piwa warzone w Raciborzu: Raciborskie Zielone i Ciemne. Piwa te uzupełnią portfolio browaru, które w chwili obecnej liczy dokładnie dwie marki: Raciborskie i Twierdzowe.

Można przypuszczać, że zielone będzie raciborskim odpowiednikiem Lubuskiego Zielonego z Witnicy, czyli nie ma się czym ekscytować :) Ciekawsze będzie z pewnością Ciemne - trudno tu jednak z samej nazwy wnioskować, co będzie sobą reprezentować.

Z innych ciekawostek: browar na wiosnę planuje ekspansję piwa beczkowego w restauracjach i pubach, nie planuje za to uruchamiać linii do puszkowania piwa. I całe szczęście!

Czekam na nowości i kibicuję browarowi z Raciborza - oby się nadal rozwijali ku zadowoleniu mojego brzucha :)

==Radar==

1795 Budweiser Bier (Budějovický Měšanský Pivovar, Czechy)

2011-01-30T17:32:00.001+01:00

Klon opisywanego niedawno budweisera z Budziejowic.

Tak po prawdzie, nie wiem, co tu napisać, oprócz tego, że jest to właściwie identyczne piwo. Jedyna różnica polega na niższej zawartości alkoholu.

To również piwo, które wita nozdrza delikatnym zapachem skunksa, i to również piwo, które nie razi takim smakiem. Jest to po prostu rasowy pilsner o przyjemnej goryczce, odpowiednim wysyceniu i miłej słodowej bazie. Piana jest i ma się dobrze.

Podsumowując: jeśli na półce nie ma akurat Budweisera Premium, a macie wielką ochotę na goryczkowego czeskiego lagera – bierzcie tego.

==Radar==

Alkohol: 4,7%, ekstrakt: 11,2% wag.
Cena: 3,72 zł (Auchan)

Ocena: 7,5/10

+ aromatycznie goryczkowy
+ nie śmierdzi skunksem

- klon Budweisera Premium
- cena już nie tak atrakcyjna

Koźlak Bock Beer Classic (Herrnbräu, Niemcy)

2011-01-09T11:36:00.001+01:00

Obok Koźlaka z browaru Amber to najczęściej dostępny w sieciach handlowych przedstawiciel tego gatunku piw ciemnych.

Bock z browaru w Ingolstadt to propozycja dla wielbicieli „czegoś mocniejszego”. Ze swoją mocą blisko 8% alkoholu zbliża się do porterów i wyraźnie przebija Koźlaka z Bielkówka (6,5%). Co mnie cieszy – alkohol nie jest przesadnie natarczywy. Owszem, można go wyczuć, ale nawet pod koniec butelki trzymany jest w ryzach i nie przyprawia o obrzydzenie, jak wiele krajowych „piw mocnych”.

Niemiecki koźlak nalewa się z ładną, choć nie porażająco wysoką pianą. W sam raz, żeby pokazać swoje możliwości. Kolor to brąz, mocna herbata, pod światło błyska rubinem. W smaku jest to piwo dość przyjazne – słodkawe, orzeźwiające, jak wspomniałem, nie poraża smakiem alkoholu, choć pod koniec może już zakręcić w głowie. Wysycenie w sam raz, by utrzymać piwo w dobrej formie do ostatniego łyka.

Na pewno piwo warte uwagi, a dzięki dobrej dostępności może stać się częstym gościem w mojej lodówce.

==Radar==

Alkohol: 7,8%, ekstrakt: nie podano
Cena: 4,57 zł (Auchan)

Ocena: 8/10

+ piękny kolor, dobra piana
+ przyjemny smak, który powinien podejść każdemu
+ rozsądna cena

- trochę zbyt mocne, chyba że jesteś fanem takich piw

Oettinger Hefeweissbier (Oettinger Brauerei, Niemcy)

2011-01-06T19:24:00.001+01:00

Nowe niedrogie piwo importowane w ofercie hipermarketu Auchan – pszenica w konserwie z Niemiec.

Piwo opisane przez importera jako „pszenno-drożdżowe naturalnie mętne”. Sprawdźmy. Nalewa się z typową dla pszeniczniaków solidną, bielutką pianą. Pachnie minimalnie drożdżowo, z mocniejszą nutą owocową i goździkową. Kolor żółty przechodzący w pomarańcz, mętne, spore wysycenie. Smakuje łagodnie, z ledwo wyczuwalną chlebową bazą, orzeźwiające, kwaskowato-owocowe.

Z pewnością nie jest to mistrzostwo świata, ale za taką cenę to i tak jedna z tańszych pszenic dostępnych w naszym kraju (pomijam okazjonalnie pojawiający się w Lidlu pszeniczny wariant Grafenwaldera.

==Radar==

Alkohol: 4,9%, ekstrakt: nie podano
Cena: 3,75 zł (Auchan)

Ocena: 7/10

+ niska cena
+ bardzo poprawne piwo
+ łagodny i orzeźwiający smak

- niczym się nie wyróżnia

Trixx Malina (Browary Łódzkie)

2011-01-05T19:32:00.001+01:00

Piwo z sokiem proszę!

Dawno nie słyszałem takiego zamówienia, ponieważ zrezygnowałem z chodzenia do knajp, w których leją piwo wymagające zaprawienia lepkim "sokiem", by je jakoś przełknąć. Przyznaję się, że czasem sięgałem w sklepie po Gingersa, ale odkąd zakończono produkcję w Kielcach stał się on nie do zniesienia przez moje kubki smakowe. Biedronkowego Trixxa próbuje po raz pierwszy.

Lubię maliny. Jeśli kupuję zaprawę do napojów, to właśnie malinową. Chętniej wybieram też jogurt z malinami niż truskawkowy. Jak będzie z piwem? W szklance prezentuje się dobrze. Przyzwoita piana, która stylowo rozsnuwa po szkle obfite firanki, kolor ciemniejszego lagera z czerwonawym odcieniem pod światło, klarowne. W zapachu dominuje oranżadowa malinka oraz odrobina browarnianego smrodku. Smak to zdecydowany atak sztucznej zaprawy malinowej z obowiązkowymi słodzikami. Wyraźny kwasek cytrynowy na języku i doznania typu oranżada 2 litry za "złoty pińdziesiąt". Wysycenie bardzo mocne, gazu jest trochę za dużo. Co ciekawe, pod spodem siedzi całkiem przyzwoite piwo, które jednak ma niewiele okazji, by się czymś wykazać. Goryczka, jeśli występuje, została całkowicie przyćmiona przez malinowy aromat. Bardziej w gestii domysłów pozostaje słodowa baza, którą wyczuwa się raczej poprzez wiedzę o składzie piwa niż za pomocą zmysłu smaku. Ale - co mnie zaskoczyło na plus - Trixx Malinowy nie nie jest przesłodzony, nie lepi ust i w sumie da się go nawet wypić do końca bez narzekania na podły los.

==Radar==

Alkohol: 4,5%, ekstrakt: nie podano
Cena: 1,99 zł (Biedronka)

Ocena: 5,5/10

+ bazowe piwo całkiem w porządku
+ nie jest aż tak słodkie, jak się tego obawiałem

- piwo z zaprawą malinową - to brzmi jak obelga i tak właśnie smakuje
- sztuczny smak i zapach
- słodziki

Fischer Tradition (Brasserie Fischer, Francja)

2010-12-26T09:39:00.001+01:00

Choć nie lubię świąt w jakiejkolwiek postaci, doceniam możliwość otrzymania w prezencie piwa, którego sam raczej bym nie kupił.

I tak oto w ramach zwyczaju choinkowego posiadłem bogato zdobioną butlę pojemności 0,65 l, zamykaną na porcelanowy korek. Wróć. Nie porcelanowy – tak to może drzewiej było. Teraz korek jest z plastiku, ale i tak wygląda dobrze. Po wykonaniu osobliwej operacji z drucianą dźwignią korek wyskakuje z głośnym pyknięciem, a z butelki ulatnia się obiecująca mgiełka gazu.

Po nalaniu do szklanki oczom ukazuje się obfita piana, która szybko opada zasnuwając ścianki fantazyjnymi szlaczkami. W smaku Fischer jest dość chmielowy. Z upływem czasu coraz bardziej słodowy, z lekką nutą alkoholowej dekadencji. Dominuje przyjemna goryczka, słód daleko w tyle. Początkowo bardzo mi zasmakowało, ale już po kilku solidnych łykach wyczułem w smaku jakąś wodnistość. Fischerowi brak głębi, jest – mówiąc dosadniej – dość cienki (mimo sporej zawartości alkoholu).

Zaletą zamknięcia na korek jest możliwość utrzymania piwa w dobrym stanie przez dłuższy czas. Spróbujmy zatem drugą połowę butelki. Niestety, jak przewidywałem, w miarę ogrzewania się, Fischer stawał się coraz gorszy. Goryczka zniknęła w oddali, wylazła za to słodycz. Aha, w składzie mamy przecież syrop glukozowy. Yummy!

W sumie Fischer niewiele różni się od tanich produktów, dajmy na to, Browarów Łódzkich czy Van Pura. Może i warto raz kupić dla butelki, ale wracać – na pewno nie.

==Radar==

Alkohol: 6%, ekstrakt: 13,4% wag.
Cena: nieznana (prezent)

Ocena: 5,5/10

+ obfita piana
+ początkowo – chmielowy posmak i niezła goryczka
+ efektowna flaszka

- zalety smakowe szybko się ulatniają
- im dłużej pijesz, tym bardziej chcesz przestać
- cena w polskich sklepach kosmiczna (zdaje się, że ok. 10 zł)
- dodatek syropu glukozowego i kukurydzy – po co?

Obołoń Switłe (Browar Obołoń, Ukraina)

2010-12-19T19:40:00.001+01:00

Kolejny przedstawiciel kolekcji ukraińskiego browaru.

Switłe opisywane jest na etykiecie jako piwo o świeżym słodowo-chmielowym smaku, podkreślonym przyjemną goryczką. Brzmi obiecująco, zwłaszcza jeśli dodamy do tego informację o zawartości alkoholu na poziomie 4,5%. W związku z powyższym spodziewałem się lekkiego, chmielowego piwa.

Po nalaniu do szklanki widać, że będzie problem z uzyskaniem dobrej piany. Pojawia się na krótko i jest gruboziarnista. Szybko pozostaje po niej nikłe wspomnienie. Piwo ma kolor jasnego złota, idealnie klarowne, bąbelki gazu bardzo drobne. W zapachu lekki aromat skunksa, który jednak szybko ulatuje. W smaku jest zupełnie inne niż się spodziewałem. Słodowe, wręcz słodkie (rzut oka na skład: zawiera cukier), praktycznie pozbawione goryczki. Jakiejkolwiek. Za to bardzo mocno wysycone, aż szczypie w gardło.

Nie da się ukryć – Switłe to spore rozczarowanie. Niby jest to przyzwoicie zrobione piwo, ale bez błysku i niebezpiecznie dążące do zaspokojenia masowego smaku. Raczej nie wrócę.

==Radar==

Alkohol: 4,5%, ekstrakt: 11%
Cena: 3,75 zł (Tabakiera)

Ocena: 5/10

+ kilka pierwszych łyków obiecujące

- dodatek cukru
- brak obiecywanej goryczki
- mizerna piana

Brackie Mastne (Bracki Browar Zamkowy)

2010-12-18T21:02:00.001+01:00

Wreszcie udało mi się dopaść wyjątkowe piwo stworzone na 1200-lecie Cieszyna.

Jest to piwo górnej fermentacji, uwarzone z czterech słodów: pilzneńskiego, monachijskiego, karmelowego oraz pszenicznego. W szklance prezentuje się bardzo efektownie: herbaciany kolor, wspaniała piana, która opadając zostawia obfite firanki na szkle, urokliwa mętność powstała za sprawą słodu pszenicznego. W zapachu suszone owoce i karmel. Już pierwsze łyki ujawniają całą gamę interesujących doznań smakowych. Czuć tu i goryczkę, i lekką słodycz, i karmelowe palenie, i owocową orzeźwiającą nutę. Dużo się dzieje, a wszystko to w asyście dość mocnego wysycenia. Niepokoi tylko jakby miedziany, metaliczny posmak.

Ten posmak pozostał do końca, ale w miarę upływu czasu Mastne smakowało mi coraz bardziej (w przeciwieństwie do szitowego Brackiego, które od połowy zmieniło się w końskie szczyny i już go więcej nie kupię, obiecuję). Miła goryczka osadza się na podniebieniu, łagodzi ją smak kwaskowo-owocowy, nieco w stylu starego dobrego kompotu z maminych zapasów na zimę. Patrząc na portfolio Grupy Żywiec jest to piwo wybitne, choć w swojej kategorii – raczej nieco powyżej średniej. Oby więcej takich małych cudów w ofercie potentatów na naszym rynku (choć to zapewne tylko pobożne życzenie)...

==Radar==

Alkohol: 5,8%, ekstrakt: 13% wag.
Cena: 3,90 zł (Tabakiera)

Ocena: 8/10

+ wielowymiarowy, złożony smak
+ genialna piana dzięki słodowi pszenicznemu
+ bardzo dobre do końca

- metaliczny posmak
- nie wiadomo czy Grupa Żywiec zdecyduje się kontynuować produkcję

Pedritos – Tequilla Flavoured Beer (Browar Jabłonowo)

2010-12-12T20:40:00.001+01:00

Czym rozweselać się na sylwestrowej imprezie? Może piwem o smaku tequilli? Przed wami tani kolega Desperadosa.

Wygląda nieźle. Ładna piana, kolor bursztynowy; mętnawe, jakby dodano do niego odrobiny miodu. Zapach – jabłka i słód. Smak – pierwsze wrażenie soczek jabłkowy, drugie – tonic, trzecie mocne słodowe piwo. Te trzy wątki występują zawsze w tej samej kolejności. Na marginesie tych doznań, w głębi jamy ustnej osadzają się niepokojące chemiczne smaczki: słodzik i sztuczna goryczka.

Po dłuższej chwili dominującym zapachem staje się słód. Smak robi się naprawdę trudny do zniesienia – taka mieszanina błota ze słodzikiem (aspartam i acesulfam K – z pewnością za nimi przepadacie). Choć alkohol ukrywa się pod agresywną kwaśną nutą, to pod koniec zaczyna niepokojąco uderzać do głowy.

Wniosek: jeśli chcecie się nawalić na lemoniadowo podczas noworocznej imprezy, to proszę bardzo, korzystajcie z dobrodziejstw napoju piwnego z Jabłonowa. Mam jednak wrażenie, że 2 lub 3 butelki tego „meksykańskiego” specyfiku będą was kosztować sporo zdrowia. Ja po jednej czułem się dość nieswojo...

==Radar==

Alkohol: 7,2%, ekstrakt: nie podano
Cena: 2,27 zł (Auchan)

Ocena: 3/10

+ całkiem nieźle się zapowiadało
+ piana
+ niska cena

- sztuczne słodziki
- wyczuwalna chemiczność smaku
- za mocne (jeśli szukasz nawalacza, przenieś ten punkt do plusów)
- od połowy szklanki staje się nieznośnie słodkie

Amber Naturalny (Browar Amber)

2010-12-11T16:30:00.001+01:00

Trwa moda na piwa niepasteryzowane z puszki.

Browar z Bielkówka zauważył sukces Kasztelana i w trymiga wypuścił swojego Ambera Naturalnego w konserwie. Czy to „prawdziwe piwo”, jak czytamy tuż pod znaczkiem Akademii Piwa, zawojuje masowego konsumenta na równi z produktem Sierpca łamane przez Carlsberga? Jest na to szansa, ponieważ Amberowi udało się wprowadzić swoją puchę do sieci hipermarketów.

Po nalaniu do szklanki Amber Naturalny wygląda bardzo gustownie. Złocisty napój zdobi sporych rozmiarów, i co najważniejsze naprawdę trwała, czapa piany. Pachnie prawidłowo - chłodną piwniczką lub studnią. Tak określam na swój prywatny użytek harmonijną mieszankę zapachów słodu i lekkiego chmielu. A więc wszystko w najlepszym porządku. Piwo prezentuje się jak świeże z beczki. Smak również zaskakuje na plus. Ma w sobie taką orzeźwiającą moc beczkowego piwa – jest wytrawne, nieco cierpkie, goryczkowe, ale jednocześnie w nos cały czas uderza słodowa nuta. Wysycenie jest dobre, nie za wysokie, ale szybko spada. Jedyne, co mnie zaniepokoiło od pierwszych chwil, to ukryty, ale wyczuwalny kwaskowaty posmak. Rzut oka na skład: woda, słód jęczmienny, chmiel. Ani słowa o kwasku cytrynowym. Czyli w sumie dobrze, ale w takim razie smaczek musi pochodzić od dwutlenku węgla, nie będącego naturalnym efektem fermentacji, tylko dodanego później w celu „nagazowania”. Opcja druga – piwo było nadpsute. Co by tu wybrać? :)

Niestety, sama końcówka niezbyt przyjemna. Po wygazowaniu piwo zrobiło się ledwo wypijalne – typowa przypadłość koncerniaków. Zresztą Kasztelan cierpi na nią również. Jednak do ¾ szklanki było jak najbardziej ok.

Zważywszy na niską cenę, może to być hit. Jednak czy zagrozi Kasztelanowi? Carlsberg już zszedł mocno z ceną, co oznacza, że psuje swoje piwo, dając coraz gorsze składniki. Jeśli Amber pójdzie na wojnę cenową, nikomu nie wyjdzie to na dobre. Póki co cieszmy się tym, co mamy.

==Radar==

Alkohol: 5,7%, ekstrakt: 12,2% wag.
Cena: 1,99 zł (Auchan, cena sugerowana: 2,50)

Ocena: 7/10

+ zapach świeżego piwa
+ dobra prezencja, świetna piana
+ niska cena i dostępność w marketach

- kwaskowaty posmak nieznanego pochodzenia
- obawa, że dobra jakość nie zostanie długo utrzymana

Belfast (Browar Jabłonowo)

2010-12-09T19:58:00.002+01:00

Browar Jabłonowo słynie raczej z niskobudżetowych napojów piwnopodobnych niż z dobrych piwnych marek. Jednak kiedy rozpoczynał działalność w końcu lat 90., jego ciemne piwo w stylu irlandzkim stanowiło swego rodzaju rewolucję na polskim rynku.

Potem niestety nastały lata staczania się po równi pochyłej i zmierzania w stronę Krainy Mózgotrzepów. Niedawno Jabłonowo postanowiło reanimować upadającą markę i wypuściło odświeżonego Belfasta. Zmiany dotknęły zarówno szatę graficzną opakowania (w tym przypadku puchy), jak i receptury. Obniżono zawartość alkoholu, podobno zastosowano kilka gatunków słodu (na tym ogólniku się kończy, nie ma żadnych wskazówek, o jakie słody chodzi). Czas zatem popróbować.

Piwo nalewa się z imponującą pianą koloru cappuccino. W zapachu nieco owocowe, piana czaruje nutą kawy i suszonych owoców. Bardzo obiecująco! Gdy docieram do sedna, czyli samego piwa, jestem miło zaskoczony łagodnością smaku. Delikatny posmak karmelu, lekko słodkie, ale bez przesady, z nieznaczną goryczką. Alkohol stonowany, niemal niewyczuwalny. Wysycenie średnie, kolor czarny, pod światło rubinowy. Z zaskoczeniem odkrywam, że nowy Belfast zachowuje się jak rasowy „ciemniak”, bez żadnych jakościowych ustępstw. A to wszystko za cenę Tyskiego.

Do końca smakuje przyjemnie, lekko, nie męczy. Może i brakuje mu głębi, jak twierdzą niektórzy na forum Browar.biz, ale na litość boską – to piwo kosztuje 2,50! Miłe zaskoczenie, chętnie będę wracał.

==Radar==

Alkohol: 6,5%, ekstrakt: nie podano
Cena: 2,46 zł (Auchan)

Ocena: 7,5/10

+ świetna piana
+ przyjemny, zrównoważony smak
+ niska cena

- dość płytkie
- można by zejść z alkoholem jeszcze niżej, np. do 5,5%

Obołoń Aksamitne (Browar Obołoń, Ukraina)

2010-11-29T21:54:00.002+01:00

To piwo piłem parę razy w knajpie i smakowało mi całkiem nieźle. W domowych warunkach to już nie było to...

Zapach nikły, kwaskowato-karmelowy. Piana niezbyt wysoka, redukuje się do kożuszka. Kolor mocnej herbaty. Wysycenie zbyt wysokie, piwo buzuje w ustach. Smak: wbrew pozorom piwo nie jest słodkie, a raczej kwaskowate, orzeźwiające, bez wyraźnego posmaku karmelu. Nieznaczna goryczka ujawniająca się w tle i dopiero po dłuższej chwili od przełknięcia łyka.

Widząc ciemne piwo, myślisz pewnie: o, to będzie coś wyrazistego w smaku, głębokiego, gorzkiego, męskiego. Albo, jeśli jesteś kobietą: mmm, mam ochotę na coś słodkiego do czekolady, coś miłego i nieinwazyjnego. Aksamitne nie jest żadnym z tych wyobrażeń. Brakuje mu czegoś konkretnego. Jakiejś mocniejszej słodowej nuty, czegoś, co nie pozwoli ci o nim zapomnieć. Oraz, zgodnie z nazwą, aksamitu, wrażenia „smoothowości”. Jedyne, co czuję, to nadmiar CO2. Ok, ten smak może się podobać, gdy w letni wieczór szukamy czegoś zamiast goryczkowego lagera. Ale ja oczekiwałem zupełnie innych doznań.

==Radar==

Alkohol: 5,3%, ekstrakt: 14%
Cena: 4,55 zł (Auchan)

Ocena: 6,5/10

+ przyjemnie orzeźwiające
+ ładnie wygląda
+ akceptowalna cena

- oczekiwałem czegoś innego
- informacje o składzie na kontrze nie zostały przetłumaczone na polski

Weihenstephaner Kristall Weissbier (Bayerische Staatsbrauerei Weihenstephan, Niemcy)

2010-11-27T20:01:00.001+01:00

Bawarski browar szczyci się mianem najstarszego producenta piwa na świecie. Warzy dziesięć rodzajów piwa, w tym kilka pszeniczniaków. Dziś o jednym z nich.

Kristall Weissbier jest nietypowy, ponieważ został dokładnie odfiltrowany –jakby na przekór tradycji mówiącej, że pszeniczniak musi być mętny i zawiesisty. Gdyby nie potężna, bardzo trwała piana, z wyglądu można by go pomylić ze zwykłym pilsnerem. Jednak ta fantastyczna, puszysta piana robi różnicę. Trzyma się zaciekle, niczym ubite białko jajka. Zapach również nie jest typowy dla tego gatunku piwa – pachnie bardzo chmielowo, dopiero po chwili do głosu dochodzą nuty pszeniczne.

Smak to już klasyczna pszenica. Równie wyważony i przyjemny jak w przypadku Paulanera, ale po mocnym schłodzeniu sprawia wrażenie bardziej szlachetnego... szukam odpowiedniego słowa i tak – kryształowego. Chłodna elegancje tego piwa może zawrócić w głowie.

Jestem pod wrażeniem.

==Radar=

Alkohol: 5,4%, ekstrakt: nie podano
Cena: 5,95 zł (Auchan)

Ocena: 9,5/10

+ rewelacyjna piana
+ „kryształowo” czysty smak

- brak

Budweiser Bier Premium (Budějovický Měšanský Pivovar, Czechy)

2010-11-21T12:08:00.002+01:00

Do piw w zielonych butelkach zawsze podchodzę jak pies do jeża. Na szczęście nie wszystko, co zielone, musi smakować jak Perła.

Czesi najwyraźniej nie przepadają za legendarnym „skunksem” i ich budweiser smakuje... normalnie. Nie śmierdzi, nie wykrzywia gęby ordynarnym posmakiem. Czyli jednak da się?

Ale po kolei. Po odkapslowaniu w nos uderza mocno chmielowy aromat nasuwający podejrzenie, że jednak będzie to coś w rodzaju „polskiego Carlsberga”. Ten zapach jednak ustępuje lekko słodowemu już po nalaniu do szklanki. Formuje się ładna, twarda piana, która znikając zostawia na szkle obfite firanki. W smaku jest wyraziście goryczkowe, ale nie gorzkie, aromatyczne, z nikłą nutą słodową.

Piwko zagryzałem słonym serkiem z Ołomuńca i wchodziło jak marzenie. Bardzo dobry lager na upały, a cena, za jaką udało mi się go kupić – wręcz śmiesznie niska.

==Radar==

Alkohol: 5%, ekstrakt: nie podano
Cena: 2,77 zł (Auchan)

Ocena: 8/10

+ aromatycznie goryczkowy
+ nie śmierdzi skunksem
+ rewelacyjna cena w Auchanie

-wolę nieco bardziej słodowe piwa

Gorzowiak (Browar Witnica)

2010-11-14T09:13:00.002+01:00

Każdy browar chce mieć teraz w portfolio piwo o smaku miodowym. Witnica zrobiła więc swoje.

Po nalaniu do kufla piana średnio obfita, szybko opadająca, grubopęcherzykowa. Piwo jasnozłote, klarowne (niestety). Duże bąbelki gazu bez pośpiechu unoszą się z dna szklanki. Zapach – delikatnie miodowy z tendencją do nasilania się w trakcie dalszej konsumpcji. Pierwszy łyk – wyraźny miód, nie ulepek, ale słodki posmak zostaje na języku. W tle minimalistyczna goryczka. Wysycenie umiarkowane, dobrze dobrane.

Przypuszczam, że bazowym piwem jest to samo, co w opisywanym wcześniej Lubuskim Zielonym – świadczy o tym woltaż i podobne zachowanie: im bliżej końca, tym bardziej do głosu dochodzi goryczka. Wszystko wskazuje na to, że Gorzowiak jest piwem z dodatkiem miodu, a nie fermentującym razem z miodem (jak w przypadku Opata) – czyli polski standard. Mam też wrażenie, że dodano tu jakiegoś aromatu, ponieważ zapach i smak są nieco zbyt intensywne. Ale to tylko hipoteza, której nie sposób potwierdzić – pełnego składu na etykiecie nie uświadczymy.

Gorzowiak to przyjemne piwo, ma szansę powalczyć z Ciechanem miodowym, który nieco mi się już znudził. Nie jest jednak rewelacyjny i na pewno nie zastąpi mi zwykłego Boss Pilsa, którego uważam wciąż za najlepszy produkt z Witnicy.

==Radar==

Alkohol: 4,2%, ekstrakt: nie podano
Cena: 4,80 zł

Ocena: 7/10

+ wyraźny miodowy smak i zapach
+ nie za słodkie
+ dobre piwo bazowe

- podejrzewam użycie sztucznego aromatu
- zniechęcająca cena

Lubuskie Zielone (Browar Witnica)

2010-11-13T15:32:00.003+01:00

To nie żart, to piwo jest naprawdę zielone. I to łącznie z pianą!

Niestety, browar nie zdradza, co odpowiada za ten śliczny kolorek. Jakiś bliżej nieokreślony „barwnik naturalny”. Martwi mnie też, że na etykiecie nie umieszczono pełnego składu, tylko wzorem koncerniaków informację, że piwo zawiera słód jęczmienny. Znaczy to, że zawiera też coś, czym browarnicy z Witnicy nie chcą się chwalić. Na przykład sztuczny słodzik.

Patrząc na kolor butelki, etykiety i samego piwa niemal instynktownie oczekujemy goryczki. Bardzo mocnej goryczki. Nic bardziej mylnego. Lubuskie Zielone jest... słodkie. Słodkie jak jakiś podejrzany napój gazowany, w kierunku Karmi. O co tu właściwie chodzi?

Dodajmy, że Zielone jest piwem niepasteryzowanym. Zbierając wszystkie powyższe dane do kupy... kompletnie nie wiem o co tu chodzi. Dla kogo jest to piwo? Jakie to jest piwo? I dlaczego tak słono każą sobie płacić za coś tak słodkiego?

Wróćmy jeszcze do parametrów trunku. Po nalaniu całkiem ładna, jako się rzekło w zielonkawym odcieniu, czapa piany. Piwo nieźle nasycone, drapie w gardle, co akurat uznaję za jego największą zaletę, ponieważ w smaku jest nijakie. Niby gdzieś tam czai się jakiś piwny posmak, ale dominuje sztuczna słodycz. Nie z gatunku landrynkowych, raczej tych niepokojących, bo ukrytych. Nie czujesz jej wszędzie aż po dziurki w nosie, ale niejasno zdajesz sobie sprawę z jej istnienia i wiesz, że nie pochodzi z naturalnego źródła.

Przyznaję, że zielone wygląda efektownie, a podświetlone stroboskopami w klubie muzycznym może wyglądać jeszcze lepiej. Jeśli jednak ma to być propozycja dla coolerskiej młodzieży, to zdecydowanie zaniedbano estetykę butelki. Żaden miłośnik Desperadosa nawet na Zielone nie spojrzy. Dla wytrawnych piwoszy, na których wabikiem ma być zapewne brak pasteryzacji, jak płachta na byka podziała udziwniony kolorek i ukryty w składzie słodzik. Reasumując: browar Witnica stworzył potwora dla... nie wiadomo dla kogo. Chyba nikogo.

Końcówka...

Okazało się, że tuż przed finiszem Zielone nagle zmieniło się w normalne piwo. Które ma chmielową goryczkę i ciągle niezłe wysycenie. Dziwne. Nie można było tak od razu?

==Radar==

Alkohol: 4,2%, ekstrakt: nie podano
Cena: 4,40 zł

Ocena: 6/10

+ niespotykany kolor
+ ładna piana i dobre wysycenie
+ udany finisz

- dosładzane
- smak bez wyrazu
- nie wiadomo dla kogo
- cena (ale to pewnie pazerność sklepu, wcześniej piwa z Witnicy mieli bardzo tanie)

Master Pils (Browar Głubczyce)

2010-11-11T20:33:00.005+01:00

Co począć w taki dzień? Wszystkie normalne sklepy zamknięte. Wylądowałem w Żabce i w akcie desperacji chwyciłem puchę piwa z Głubczyc. Szkoda, że nie przemyślałem tej decyzji...

Master (cóż za skromna nazwa) w szklance prezentuje się całkiem ładnie. Piana na dwa palce, podczas opadania pozostawia na szkle szczodre firanki. Zapach smrodliwy, jakby kałużę po słodzie przetarto starą ścierką. A smak... Trudno mówić w ogóle o jakimś smaku. Jest to coś bardzo wodnistego, kwaskowatego, pozbawionego goryczki i słodowej bazy. Po prostu woda z rozpuszczonym w niej kwaskiem cytrynowym.

Po chwili...

Nie, to nie jest piwo. Wierzyłem, że może z czasem Master odda coś z głębi siebie, ale on nie ma głębi. Jest płytki jak Doda Rabczewska. Z tym, że nie ma cycków. Kompletne dno.

Drodzy panowie z browaru w Głubczycach. To, co tam robicie... po prostu przestańcie to robić, dobrze?

==Radar==

Alkohol: 4,2%, ekstrakt: nie podano

Cena:1,75 zł (Żabka)

Ocena: 2/10

+ wygląd puszki - można się nabrać

+ posiada pianę

- wygląd puszki - można się nabrać

- piwo tak nie smakuje

- piwo tak nie pachnie

- za drogie o całe 1,75 zł

Zawiercie Bursztynowe (Browar na Jurze)

2010-10-16T20:47:00.002+02:00

Pierwsze spotkanie z piwem z Zawiercia.

Jest to piwo górnej fermentacji, wg informacji na etykiecie „bardzo mocno chmielone”. Nie wiem, w jaki sposób zweryfikować ten opis, czy nie jest to typowa czcza przechwałka, czy może browar rzeczywiście dał więcej chmielu niż zwykle. Sprawdźmy, jak wygląda i smakuje Bursztynowe. Piwo ma efektowną herbacianą barwę. Piana gęsta i biała, redukuje się szybko, ale pozostawia dość trwały kożuch na powierzchni. Pachnie karmelem i suszonymi owocami. Wysycenie na oko dość nikłe, co potwierdza degustacja, ale niewielka ilość gazu pasuje do tego rodzaju piwa. W smaku jest bardzo wytrawne, gorzkawe i lekko palone. W tle wyczuwam wyraźną, przyjemną słodko-kwaśną owocową nutę, a także posmak popiołu. Na długo po wypiciu ostatniego łyku w ustach pozostaje gorzkawy posmak. Coś musi być na rzeczy z tym mocnym chmieleniem.

Nie jestem miłośnikiem piw typu ale czy stout, ale smakowało mi. Bursztynowe zostaje na liście do ponownego wypicia za jakiś czas.

==Radar==

Alkohol: 5,6%, ekstrakt 13,1° plato
Cena: nieznana (prezent)

Ocena: 8/10

+ wyrazista goryczka
+ świetna prezencja
+ sporo różnych niuansów w smaku

- dla niektórych może być zbyt gorzkie
- czy młody browar będzie w stanie utrzymać wysoką jakość?

Dębowe Mocne (Kompania Piwowarska)

2010-10-14T19:22:00.004+02:00

„Mocne piwa na polskim rynku przez długie lata nie były darzone estymą. Wysoka zawartość alkoholu, wyprodukowanego przez drożdże, uzyskana kosztem piwnego smaku i bukietu przykleiła mocnym piwom etykietę piw wzmocnionych alkoholem (...) Na szczęście istnieją piwa, które zaliczyć możemy do elitarnego klubu dobrych, mocnych piw”.

To, co przeczytaliście w pierwszym akapicie, to fragment „artykułu” opublikowanego przez KP w kilku tygodnikach opinii. Jeśli jeszcze zastanawiacie się, co wspólnego z tym opisem ma omawiane dziś piwo, to już wyjaśniam – oni naprawdę twierdzą, że Dębowe należy do tego „klubu”. Czytamy dalej? „To, co je wyróżnia, to przede wszystkim złożony smak i aromat. Alkohol jest tu otulony owocowym bukietem, słodową pełnią smaku i złożonym, goryczkowym finiszem. (...) smak piwa nie kończy się w momencie przełknięcia trunku – przeciwnie, im dłużej zajmujemy się smakowaniem piwa, tym więcej sensorycznych tajemnic odkrywamy”. Przekonujące? Zajmijmy się zatem tłumaczeniem poezji na prozę.

Po nalaniu „z góry” do wysokiego szkła piana obfita, gruba czapa, która jednak szybko okazała się ułudą, jak to bywa w zwyczaju produktów piwnych KP. Błyskawicznie zredukowała się do tyskiego standardu, czyli czegoś, co przypomina kożuch na powierzchni przegotowanego mleka. Zapach równie znormalizowany – słód, alkohol, cień chmielowego aromatu. Kolor ciemnozłoty, gaz – bardzo niski. Smak – nieco mocniejsze Tyskie Gronie. Kompletnie niczym się nie wyróżnia, opowieści o „bogatym bukiecie” można włożyć między bajki Andersena. Baza prymitywna, wodnista, kompletny brak głębi i treściwości. Mocno schłodzone początkowo wchodzi dobrze, jednak z czasem alkohol zaczyna coraz bardziej wychodzić na wierzch i szczypać w gardło. Końcówka męcząca, niemal niewypijalna – miałem dość i resztkę wylałem do zlewu. Podsumowując – poniżej przeciętnej i faktu tego nie zmienią ogłoszenia choćby i w New York Timesie.

Pochwalę za to oprawę graficzną w tym przypadku puszki. Ładny rysunek dębu, efektowne liternictwo i... nadmiar marketingowych haseł, nachalnej, choć całkowicie wyssanej z palca ideologii w rodzaju zdań: „Prawdziwi znawcy doceniają jego bogaty smak i naturalną moc”. Znam ja dobrze tych znawców; szczytem ich marzeń jest kanał sportowy w kablówce i sześciopak Tyskiego w lodówce. Spece od sprzedaży w KP posunęli się jeszcze dalej, umieszczając na blasze gwarancję Głównego Piwowara z jego odręcznym podpisem! No ja cię przepraszam....

Przy okazji, zerknijcie na cenę. Czy piwo, jak twierdzi browar, długo i starannie warzone może kosztować poniżej 3 zł (mimo ceny sugerowanej widocznej na puszce, Dębowe w sklepach kosztuje sporo poniżej 3 zł)? Szczerze wątpię.

==Radar==

Alkohol: 7%, ekstrakt:14,5% wag
Cena: 2,80 zł (Tesco, sugerowana: 3,25 zł)

Ocena: 4/10

+ niska cena
+ estetyka opakowania

- brak smaku
- brak piany
- marketingowa ściema mająca podpompować ego nabywców

Okocim Premium Pils (Carlsberg Polska)

2010-10-05T20:18:00.001+02:00

Skoro „premium” w nazwie, to znaczy, że należy oczekiwać najwyższej jakości. Zobaczmy, co ma do zaoferowania Okocim na polu klasycznych pilznerów.

Dobre wrażenie robi stylowa, smukła butelka z tłoczonym emblematem i nazwą browaru. Butelka jest z brązowego szkła, ale jaśniejszego od standardowej butelki zwrotnej. Po przelaniu do szkła w oczy rzuca się intensywny proces pienienia. Okocim zachowuje się dość histerycznie, a gruba piana na chwilę przerywa proces nalewania. Okazuje się jednak, że na trwałą czapę nie ma co liczyć. Pokrywa szybko redukuje się do cienkiego kożuszka (który o dziwo trzymał się dzielnie prawie do końca). Zapach – chmielowy, później do głosu dochodzi słód. Wygląd – nieskazitelne ciemne złoto, niewielka ilość gazu, bąble sporej wielkości osadzają się na ściankach. Smak – standaryzacja rynkowa nie ominęła Okocimia. Wątpię, by udało mi się rozpoznać markę w ślepej próbie. Prawdopodobnie strzeliłbym, że to Tyskie Gronie. Premium Pils niewątpliwie jest lepszy od taniej „czerwonej” Warki (mogę porównać, bo niedawno zmagałem się z 5-pakiem), jest odrobinę „głębszy”, słód dostarcza jakichś wrażeń, ale i tak jest to piwo, które bardzo szybko traci wszelkie pijalne właściwości. Około połowy szklanki staje się nieznośnie paskudne, a wrażenie to potęguje brak gazu.

Choć wygląd butelki sugeruje wyższą półkę (taką samą mają niezły porter i znośna pszenica), to degustacja szybko pozbawia złudzeń – Premium z Okocimia to zwykła kiepska podróbka pilsa, której nie będziecie w stanie rozpoznać po smaku, jeśli barman wam nie powie, z której beczki napełnił szklankę. Choć całkiem prawdopodobne, że on sam nie będzie tego wiedział.

==Radar==

Alkohol: 5,6%, ekstrakt: nie podano
Cena: 2,75 zł (Tesco)

Ocena: 5/10

+ pierwsze wrażenie
+ do połowy całkiem wypijalny

- druga połowa szklanki robi się trudna
- słabe wysycenie
- znormalizowany, pozbawiony charakteru smak

Cornelius Weizen Bier (Sulimar)

2010-10-03T12:53:00.002+02:00

Dwa lata temu po raz pierwszy próbowałem Weizena z Piotrkowa i wtedy też, jak przystało na neofitę w dziedzinie „piw lepszych”, oceniłem go na 8,5. To było dwa lata temu, dziś czas zweryfikować tę wysoką notę.

Jeśli macie ochotę przeczytać tamtą recenzję, odsyłam na FFE. Dziś podchodzę do Corneliusa pszenicznego z bagażem doświadczeń, za którym stoi sporo wypitych butelek nieco lepszych gatunkowo pszeniczniaków. Po przelaniu do szklanki piwo pieni się słabo, co wydaje się dość zaskakujące. Nie ma mowy o śnieżnej czapie, piana na pół centymetra dość szybko się ulatnia nie pozostawiając po sobie nawet wspomnienia. Od razu można nabrać podejrzenia, że browar na czymś oszczędza. Czyżby na słodzie pszenicznym? Podejrzenie wzmaga się, gdy próbuję pierwszy łyk. Weizen jest słodki! Jego smak to coś w rodzaju Kubusia marchwiowo-bananowego. Brak ostrości goździków i orzeźwiającej kwaskowatości. Cornelius bardziej przypomina rozcieńczony sok przecierowy niż rasowego pszeniczniaka. Dziwne. Nie jest to przykry smak, być może nawet spodoba się nowicjuszom, bo nie odstraszy ich swoją „obcością”. Jednak na pewno nie jest to smak, który charakteryzuje bawarskie wiezeny (a na bawarską tradycję powołuje się producent na etykiecie) – brakuje mu wytrawności i istotnych atrybutów typowej niemieckiej pszenicy, czyli lekkości, orzeźwienia i mocnego wysycenia.

Zdecydowanie nie jest to piwo warte absurdalnych 6, a czasem nawet 7 zł, jakie życzą sobie za nie hipermarkety. Cena z małych sklepików specjalistycznych (między 3,70 a 4 zł) jest akceptowalna. Na pewno warto od czasu do czasu spróbować (a nuż wróci do formy z czasów debiutu na rynku?), ale do wzorca klasycznego Paulanera – bardzo daleko.

==Radar==

Alkohol: 5%, ekstrakt: 12,5% Blg
Cena: 3,85 zł

Ocena: 6,5/10

+ dość smaczne, ale to nie jest niemiecka pszenica
+ do końca szklanki bez nieprzyjemnych niespodzianek

- słaba piana i wysycenie
- zbyt słodkie
- oszczędności na słodzie pszenicznym?

Szklanka Profesjonalia 2010 w zestawie z 5 Warkami

2010-09-25T10:56:00.004+02:00

Jeśli szukacie ładnej, wysokiej półlitrowej szklanki, to jest okazja, by taką zdobyć za niewielkie pieniądze. Grupa Żywiec wypuściła limitowany zestaw z 5 puszkami Warki i eleganckim piaskowanym szkłem - za jedyne 13 zł.

Zestaw zapakowano w stylową "walizkę" z grubej tektury. Wewnątrz 5 puszek Warki, którą możecie podarować wujkowi, i bardzo ładna szklanka z piaskowanymi zdobieniami. U góry duże logo Profesjonalia 2010, po drugiej stronie pionowy napis Warka. Dół szklanki zajmuje zmatowiona obręcz, wewnątrz której widnieją rysunki chmielowych szyszek.

Co ciekawe, na opakowaniu namalowane są zupełnie inne szklanki - niższe i bardziej pękate. Ta wysoka nada się świetnie do pszeniczniaków.

PS. W marketach można też kupić zestaw Paulanera z pięknie zdobionym kuflem z Oktoberfestu. Oczywiście cena wyższa (~~ponad 30 zł;~~ coś pokręciłem, zestaw kosztuje ok. 25 zł, a więc jest całkiem opłacalny), ale za to piwa nie trzeba oddawać wujkowi.

==Radar==

Cena: 13 zł. Zakupiono w Realu.

Rześkie Niepasteryzowane (Browar Kormoran)

2010-09-22T18:48:00.000+02:00

Kormoran po raz kolejny udowadnia, że potrafi nie tylko zrobić ładną etykietę. Potrafi też zrobić bardzo dobre piwo.

Etykiety olsztyńskiego browaru należą moim zdaniem do czołówki w naszym kraju – są efektownie stylizowane, a niektóre wręcz urzekają swoją urodą (Orkiszowe czy Warnijskie). Nie inaczej jest z Rześkim. Pozorna swojska prostota w rzeczywistości – po bliższym przyjrzeniu się – ujawnia mnóstwo cyzelowanych wartych uwagi szczegółów. Ale nie to jest najważniejsze. Pora skosztować Rześkiego.

Browarnikom z Kormorana udało się trafić z nazwą. To piwo rzeczywiście ma w sobie coś rześkiego, świeżego, ożywczego wręcz. Tuż po odkapslowaniu butelki w nos uderza zapach jakby z głębokiej kamiennej studni – krystalicznie czystej, lodowatej wody. Do tego łagodna nuta chmielu i aksamit słodu. Piana – symboliczna na pół palca, szybko zniknęła. Kolor głębokiego złota, wysycenie średnie, zanikające. Smak będący połączeniem drapieżności Noteckiego (lekka, niedominująca goryczka) i głębi mocno słodowego Premium Corneliusa. Bardzo zbalansowany, żaden z wymienionych aspektów nie dominuje, przez co Rześkie jest jednocześnie wytrawne i sycące. Po prostu pyszne!

Zdecydowanie napitek do wielokrotnego wracania.

==Radar==

Alkohol: 5,6%, ekstrakt: 11% wag.
Cena: ? (paragon zaginął)

Ocena: 8,5/10

+ wspaniały, dojrzały smak
+ orzeźwienie i sytość
+ wyczuwalna świeżość

- słaba piana

Ciechan Maciejowe (Browar Ciechan)

2010-09-20T19:20:00.000+02:00

Dla matki, żony i kochanki.

Niewiele mamy na naszym rynku niskoprocentowych ciemnych piw. Właściwie to wcale. Bo o Karmi przecież wspominać nie będziemy. Tę lukę zauważył browar w Ciechanowie i wypuścił swoje nowe dziecko – piwo nazwane na cześć syna właściciela browaru. Dziwne, bo jest to trunek raczej dla kobiet. Ale bez uprzedzeń, bez podtekstów. Próbujemy!

Po nalaniu widać, że piwko nie ma ochoty się pienić. Piana czysto symboliczna, pojawia się w postaci trzymilimetrowego kożuszka na minutę i znika – zupełnie jak we wspomnianym napoju piwnopodobnym. Maciejowe jest brunatne, nieprzejrzyste, pod światło rubinowe. W zapachu pobrzmiewa nuta karmelu i kawy zbożowej. Wysycenie dość niskie. Smak – słodkawy (piwo jest dosładzane syropem glukozowo-fruktozowym), ale nie przesłodzony. Na drugim planie wyraźne, ale nie natarczywe aromaty palenia i kawy oraz odrobina popiołu.

Maciejowe to miły słodziak dla kobiet, w sam raz do ciasteczek i pogaduszek. Pije się go przyjemnie, ale nie dostarcza żadnych emocji. Alkohol praktycznie niewyczuwalny – ot, taki napój nieco bardziej wytrawny od coli. Polecam paniom – na pewno lepszy od Karmi, ale facetom radzę – weźcie się za coś porządnego.

==Radar==

Alkohol: 3,2%, ekstrakt: 11%
Cena: 3,40 zł

Ocena: 7/10

+ przyzwoite „deserowe” piwo
+ niuanse smakowe – karmel, kawa
+ coś dla miłośników słabych (nisko alkoholowych) piw

- dosładzany
- niemal bez piany
- nie zachwyca niczym nowym

Ariana Lager (Browar Zagorka, Bułgaria)

2010-09-14T14:49:00.001+02:00

Kto by pomyślał, że w kraju wina, takim jak Bułgaria, można się napić całkiem przyzwoitego miejscowego piwa?

Ariana Lager jest co prawda zaledwie średniakiem, porównywalnym do naszych piw „biedronkowych” (poziom Browarów Łódzkich), ale i tak wypada lepiej niż piwa, których próbowałem w Rumunii. Piwo sprzedawane jest w litrowych PET-ach, co ciekawe, butelka jest naprawdę estetyczna, nie tylko ma wygodny kształt, ale nawet ozdobne wytłoczenia. Podobno w Bułgarii jest to bardzo popularny sposób konfekcjonowania piwa, pewnie konkurencja wymogła taką staranność pod tym względem.

Przejdźmy jednak do degustacji. Po przelaniu do szklanki moim oczom ukazała się zaskakująco solidna, bielutka piana. Wytrzymała kilka minut, redukując się do cienkiego kożuszka i pozostawiając na szkle rozłożyste firanki. Ariana pachnie słodowo, jednak w smaku dominuje goryczka,. Całkiem niezła, choć niezbyt aromatyczna. Piwo trochę wodniste, łagodne, lekko kwaskowate. Zdecydowanie zbyt płaskie, by w pełni cieszyć się smakiem, ale na upalną pogodę nad Morzem Czarnym w sam raz.

==Radar==

Alkohol: 4,5%, ekstrakt: 10%
Cena: nieznana (prezent)

Ocena: 6,5/10

+ przyzwoity goryczkowy lager
+ elegancka butelka PET

- wodniste
- „płytkie”
- strona internetowa browaru tylko po bułgarsku (nie miało to wpływu na ocenę)

Zubr Gold (Browar Zubr, Czechy)

2010-09-09T10:06:00.001+02:00

Spokojnie, to nie nowe wcielenie Żubra. Przed nami prawdziwe czeskie piwo – nie za mocne, nie za słabe. Nie za gorzkie, nie za słodkie. Po prostu klasyczny pilzner zza południowej granicy.

Gold nalewa się z niewysoką pianką, która szybko opada do skromnego kożuszka. Firanki na szkle – obecne. Pachnie chmielowo, niemal tak jak piwa „zielonobutelkowe”. Kolor zaskakująco ciemny jak na woltaż poniżej 5%. Wysycenie średnie, szybko malejące, bąbelki gazu bardzo drobne. Mimo to po nabraniu do ust drapie w podniebienie. W smaku goryczkowe, wytrawne, z prawie niewyczuwalnym słodowym dnem. Bardzo aromatyczne, zrównoważone smakowo, pięknie wchodzi.

Dobre do końca, ani na chwilę nie traci przyjemnego goryczkowego aromatu. Godne polecenia na gorące dni i... do kibicowania J

==Radar==

Alkohol: 4,6%, ekstrakt: nie podano
Cena: 3,79 zł (Kaufland)

Ocena: 8/10

+ doskonale zbalansowany smak
+ wyraźna, ale nie przesadzona goryczka
+ orzeźwiające

- cena trochę za wysoka

Top budget: Piwo jasne (Browar Jabłonowo)

2010-09-05T20:26:00.001+02:00

Staczam się, wchodzę w skórę żula i próbuję piwa za 1,29 zł.

Trudno uwierzyć, że w ogóle da się wyprodukować i tak tanio sprzedawać piwo w naszym kraju. Czy to na pewno jest jeszcze piwo? Sprawdźmy. Po nalaniu do szklanki na chwilę pojawia się niewysoka piana, która dość szybko opada pozostawiając widoczny choć chudy kożuszek. Napój ma żółtopomarańczowy kolor, jest mętny i średnio nagazowany. W zapachu sam słód i jeszcze coś słodkiego, jakby cukierki karmelowe. W smaku również dominuje słód, piwo jest słodkawe, pozbawione goryczki, w tle jakieś gorzkawe akcenty i posmak owocowy.

Dziwny jest to napitek, raczej należy go uznać za napój piwnopodobny niż piwo. Zwraca uwagę informacja na etykiecie – piwo wysokoodfermentowane. Tak po prawdzie nie znalazłem żadnych informacji o co tu chodzi.

Etykieta typowa dla nołnejmów marketowych, brzydka i pozbawiona charakteru. Ale co się dziwić, skoro producentowi nawet nie chciało się wymyślić nazwy. Za to kapsel firmowy. Nie wiem właściwie dla kogo jest ten produkt. Brak choćby cienia smaku i zapachu chmielu sprawia, że ma się wrażenie picia jakiegoś napoju słodowego, podpiwku na przykład. Z drugiej strony smak jest ciekawy i nie odrzuca, da się to wypić jako ciekawostkę.

==Radar==

Alkohol: 4,2%, ekstrakt: nie podano
Cena: 1,29 zł (Intermarche)

Ocena: 4,5/10

+ bardzo niska cena
+ słodowy, całkiem przyjemny smak

- zero chmielu
- nie smakuje jak piwo